fiLoview-Art

  • het leven, samenvatting

    Kruis aan wand

    Het kruis dat op de kist van het einde van m’n vader hing, hangt in de woonkamer tussen onze kunst.    Haar Beelden, mijn teksten.  Een fijne gouden kleur heeft het, het slanke magere lijden van een man in lendendoek.  Miljoenen ondergingen na hem op één of andere manier, hetzelfde lot.  Omdat haat en wapentuig, angst en onwetendheid, schaarste of overvloed regeerde, het blinde geloven in dwaze dingen.  Dagelijks ben ik bezig met het indijken er van, met alle middelen die ik verworven heb sinds ik hier in dit reeds menigmaal om zijn oorlogsellende beschreven dorp Wittebeek op de dag van de socialisten en de moeder van de man op het kruis in 1956 op de wereld kwam. In feite was ik er reeds veel langer, zoals in vorig werk in alle literaire stijlen beschreven al van eerder dan de eerste cel en zo ver terug dat je maar kan gaan.  Eigenlijk hoef je zo ver niet terug te gaan daar alles eeuwig NU is, maar dan in een andere staat van evolutie alles wat is bevat. Het zijn is er omdat zijn tegenpool ‘het niet zijn’ niet kan ‘zijn’.  In het zijn heeft het ene ook altijd zijn tegenpool, het andere…de positieve emoties de negatieve en omgekeerd bijvoorbeeld.  Wie de wetenschappen onderzoekt snapt veel van het zijn en het alles bepalende van de simpele vaststelling dat iets zonder inhoud niet kan zijn. ‘Niks’ kan nu eenmaal niet. Maar dat leerde ik niet in de lagere school en ook niet in de kerk.  Ik weet nog hoe men ons trainde om bij de eerste communie, waar je blinkende, zwart gelakte schoentjes moest voor hebben; stapje voor stapje naar het altaar te gaan voor het enige spiritueel mogelijke snoepje : de hostie.  We namen het heel serieus op, zo’n ritueel midden de nazaten van de oorlogsslachtoffers die op die moment, 18 jaren verder druk met het begin van de opbouw van de welvaartstaat bezig waren.  Men praatte niet meer over de oorlogsgruwelen, en ik wist nauwelijks wat er zich op onze mooie planeet eigenlijk al altijd ook aan gruwelijks had voltrokken.  Aan iedere ideologie leek me later wel wat te haperen en het woord God was een heel misleidend iets dat weeral eens voor verdeling tussen de mensen zorgde. Niet alleen binnen kringen van aan God gelovigen, maar ook daarbuiten.  Vooraleer ik mijn verhaal begin, nog even wat info rond die dingen.           Over generaties heen is er een evolutie bezig om van mensen meer sociale, culturele en spirituele wezens te maken.  Volgens mij is de oorsprong van materie inderdaad van spirituele aard, straling, ook een soort materie.     Zie mijn tientallen essays op één van mijn blogs (‘de blogfilosofen).         We evolueerden van straling tot cel tot ons eigen, maar in essentie zijn we dat allemaal nog alles te samen, steeds onder andere composities.            De ‘witte’ draad in deze evolutie van fysica en chemie naar biologisch leven is Darwins evolutieleer, de collectieve, rode draad het economische, het sociale en het politieke, in die volgorde.  De ‘blauwe’, centrale draad in het verhaal is wat er met mensen als individueel bewustzijn midden het samenleven met anderen gebeurt.  Of hun weg langs veel of weinig lijden zal gaan of niet, sommigen zullen meer levensvoldoening bereiken dan anderen.  Waarom ? Waarvoor ?  De persoonlijke levensverhalen van mensen zijn voor een stuk domino’s van wat er vóór hen gebeurde.         De nieuwkomers zijn eigenlijk een compositie van genen van allerlei oorsprong die vaak de passende puzzelstukken zijn op de verhalen die nog niet af waren en de nieuwe verhalen met andere gegevens en deze trekken dan weer de tegenpolen of zelfde polen aan om hun lessen te leren, door te geven, dingen, dialogen en zo verder op te starten.  In alles zit een soort hiërarchie die er eigenlijk geen is, het octaaf : do, re, mi, fa, sol, la, si, ; de kleuren in wit licht door een prisma, het leven : mineralen, cellen, verbanding, proeven, ruiken, zien, denken…en het geestesoog dat meer doet dan zien.  Het alles en het eigen.  Instincten, emoties, gevoelens, psychologisch evenwicht, denken, intuïtie en innerlijke communicatie…allemaal werktuigen van ons gedeeltelijk individuele geestesoog dat wel een eenheid met het collectieve bewustzijn vormen zal…maar dat is iets dat moeilijk langs de literatuur om aan te tonen valt.  Je kan zo maar niet bewijzen waar nu juist de spirituele energie zit, in sommige poëzie wordt ze gedragen door het licht, de lucht, het lichaam en zo meer dingen die met ons lichaam interageren.  Je kan niet bewijzen dat we bij de dood ook straling worden en niet alleen mineralen achterlaten, je kan niet weten wat er met je bewustzijn gebeurt. Daar gaat het niet om, het gaat om de wegen dewelke we nemen om tot meer bewustzijn te komen, niet alleen via de kennis, maar ook via de gevoelswereld, en het sociale.  Het lijkt wel of we voor een deel toch altijd geduwd worden in de richting naar waar we moeten toe evolueren en naar waar we nog ergens een rol te spelen hebben.  Bewustzijn, Geweten, Plannen en Lef hebben we nog meer nodig dan voeding.  ‘Ligt alles voor een stuk vast’ ? is een vraag die vele mensen zich stellen.  Hopelijk brengt m’n verhaal hier meer inzicht in.  Dagelijks werken aan inzicht en innerlijk evenwicht, een opdracht die niet voor eenieder het zelfde is, hoe meer bewust je je bent van het geheel, hoe intensiever het zijn op je inwerkt en je via een spiritueel positief onverschillig evenwicht en een psychologisch evenwicht moet zien ‘boven’ te blijven als observator van al hetgeen in je kleine en grote omgeving gebeurt.  Zelfs onze cellen weten wat ze doen en waar en waarom ze zich ergens bevinden…dus waarom zouden wij dat als besturend collectief van al die individuele cellen niet kunnen ?   De maatschappij op zich is ook zo een collectieve verzameling, ze rechtvaardig en wijs kunnen besturen en beheren hangt ook van U af.

    Neem nu iets zoals het woord ‘democratie’…je kan democratie volgens een aantal verschillende wegen organiseren.  Onze democratie is een ‘burgerlijke’ via politieke partijen die een aantal groepsbelangen verdedigen maar in hoofdzaak speculatieve, geldelijke belangen; het woord ‘burgerlijk’ komt niet voor niets van het woord ‘bourgeois’ , ‘bevoordeeld’ eigenlijk, want diegenen met het grote geld bepalen wie werkt en wie niet en hoeveel de verloning daarvoor is.  Democratisch gezien zouden mensen geen oorlogskredieten stemmen om andere landen mee aan te vallen, de grote economische machten bepalen die agenda en zelfs de parlementen hebben weinig zeggenschap over militaire productie of ten oorlog trekken.  De dag van vandaag is het mogelijk om een aantal democratische eisen eindelijk door het volk zelf (via de telematica) van de politiek doen af te dwingen : internationale militaire reconversie (alleen de politie wapens), simpele sociale zekerheidssystemen, eenvoudige en rechtvaardige taks systemen, zinvol werk of basisinkomen, ecologische productie, afschaffing speculatie met bankproducten en…meer tijd voor een culturele en spirituele invulling van het leven.  Om hier deel te kunnen aan nemen moet men ook de moeite toen om het sociaal politieke reilen en zeilen te volgen en weten welke lessen men uit de geschiedenis moet trekken.  Politiek is de dag van vandaag verworden tot een spelletje mekaar verwijten zonder dat men weet wat men zegt.  “Gij bent een communist” bijvoorbeeld.  Hoeveel mensen weten dat dit voorlopig een soort utopie is, want zijn wij klaar om alleen te produceren en verdelen zonder loonarbeid en uiteindelijk na het administratief gebruik van geld zonder geld zelf ?  Nee…en waarom niet ? Omdat we via het geld nog aan ’t leren zijn van hoe we onze negatieve emoties best zoveel mogelijk in positieve gevoelens moeten omzetten, niet alleen via ’t geld trouwens, via de liefde, de vriendschap en vele fenomenen meer.  Toch probeert de geschiedenis ons het pad van het meer sociale op te krijgen en we moeten mekaar niet liggen uitmaken voor socialist of nationalist of wat ook, daar al deze ingesteldheden gewoon met meer of minder egoïstisch zijn te maken hebben, sommige verkiezingsuitslagen hoeven je dan ook niet te verwonderen.  Indien de politiek niet via een referendum en andere acties kan gedwongen worden van een koers voor de wereldvrede te volgen en een sociale politiek internationaal te veralgemenen zullen we van koers moeten veranderen en internationale stakingen of bezettingen voor reconversie in de wapenfabrieken moeten organiseren.  Daar moet ernstig over worden nagedacht want de ‘bourgeoisie’ heeft ons enorm verdeeld (en wij hebben ons laten verdelen) en heeft zo een lange armen dat een burgeroorlog of welke tegenreactie ook, vlug georganiseerd is.  Het is niet toevallig dat het begrip ‘oorlog’ altijd aan klasse- en groepsbelangen gebonden is geweest, nooit met het algemeen belang.  Alle verenigingen en partijen die wel voor het algemeen belang gaan en de wereld als een geheel zien, zouden zich moeten afvragen of ze niet dringend verder moeten gaan dan de standpunten die ze innamen en de methoden die ze gebruiken om hier en daar correcties op sociale verworvenheden of beperking van de wapenarsenalen te eisen.  Aangepaste drukkingsmiddelen dringen zich op, ook voor de vakbonden, meer overkoepelende eisen, minder werken per dag, de consumentenbonden kunnen aanraden geen producten meer te kopen van landen die andere landen aanvallen.  Mooi in theorie, maar wie durft er zijn nek nog uitsteken met het risico zijn welvaartspeil te zien dalen ?        Er zijn er, en er zijn er meer en meer, maar de overmacht van de macht van de klassieke media en het grootkapitaal, de aan de heersende ideologie aangepaste ontspanning overheersen nog altijd. Dat ligt voor een groot stuk aan ons. Indien we onze gewoonten veranderen en geen geweldfilms meer kijken bijvoorbeeld, maar leerrijke dingen met menselijke inhoud volgen.

    Lees meer...

  • Levens en Symboliek

    Levens en symboliek

     

    Er is een hele symbolische betekenis te ontdekken, schuil gaand, soms zich openlijk tonend, achter de mensen en gebeurtenissen, als ook  via de dieren en het reilen en zijlen van het al in de micro -en macrowereld.  Achter verzonnen en echte verhalen.  Opduikend uit leugens en verzinsels, fictie en realiteit.  Verzinsels zijn van een hele andere aard dan leugens.  Aan U om de symboliek van het leven te ontdekken, onderscheiden te maken, verbanden te zien.  Je bent vaak meer of minder vlug in de ban van een bepaalde illusie of ze je nu korter of verder van inzichten brengt. Voorbeelden :

    het herdenken van oude oorlogen is niet genoeg

    Ben altijd bereid nieuwsgierigen naar het fenomeen ‘oorlogen van nu’ te woord te staan, wel zodanig dat ze zich realiseren dat de partijen die zij gewoonlijk meestal aan de macht brengen al decennia lang de oorlogen steunen die voornamelijk door landen als de VS, Engeland, het Saoedisch koningshuis en anderen in gang worden gestoken.  De welvaart maak intellectueel lui !  Indien België en andere landen de grootmachten niet in hun militaire avonturen en hun bewapeningsmanie hadden gevolgd, waren we nu voor een stuk een betere weg aan ’t bewandelen dan diegene die leidt naar uitputting en verkeerde aanwending van menselijke middelen en grondstoffen.  Met hulp van het Westers imperialisme werden bijna alle lekenregimes in Noord Afrika en in de Arabische wereld geliquideerd, om van Afrika en Zuid Amerika maar te zwijgen.  We zitten met een gigantische ‘collectieve erfzonde’, veroorzaakt door militairen en de misdadige hebzucht van een deel van de elite met de grote poen die het om maximale winst te doen is, niet om sociaal geweten.  Zij bepalen grotendeels wat U leest en ziet en hoort.  Ze zouden wat graag hun ideologie aan U opdringen, en dat hebben ze voor een groot stuk ook gekund.  De meerderheid verzet zich niet meer via de stembus tegen gigantische lonen en rijkdom al protesteert men wel via een aantal klassieke en nieuwe wegen.  De oorlogen van onze elite hebben vluchtelingen en terrorisme gebracht, net wat de leidende klasse nodig heeft om zodanig te blijven regeren dat men kan verdelen en heersen en nog het liefst van al de onderste lagen blijft aanvallen, wat in één op twee gevallen tot verrechtsing leidt.  Indien we onze persoonlijke geschillen (ook vaak een soort erfenissen van vroeger)niet gewetensvol oplossen en ons verenigen…gaan we steeds nieuwe oorlogen moeten blijven herdenken en museums bijbouwen.  Mijn initiatief is gratis.  Alleen Uw goeie wil en bereidheid tot minder tijd verliezen aan het soort dwaze cultuur waarmee onze schermen overspoeld worden.  Wij, onderaan, hebben na eeuwen van verzet nu wel een goed leven, algemeen gesproken en we hebben het na al die armoede en ontbering wel verdiend.  Het is de hebzucht aan de top die alles om zeep helpt !  Di26/12/17

    100_0049.JPG

    Feestdisjes

    Mensen organiseren graag eetfeestjes.  Je koopt een cadeau en gaat knabbelen en iets drinken.  Niks mis mee, bevorderlijk voor communicatie en inzichten…als het maar geen doordrammen en tateren en kwetteren en aanklagen van prijzen wordt of het zonder inzicht over politiek willen praten. Soms krijg je de vraag “wanneer organiseer jij eens iets” of “daaraan zou die groep  van jullie toch iets kunnen aan doen ? Gewoonlijk van iemand die je nooit zag op een van jullie eigen exposities of lezingen of vergaderingen.  Zo is het leven inderdaad.  Ik las ergens dat je om gelukkig te zijn iedereen en de wereld moet accepteren zoals hij of zij is.  Als je dat allemaal wil doorgronden of je bent er grotendeels achter gekomen hoe de wereld en zijn mensen in mekaar zitten, dan moet je het zware stuk van dat alles nog leren meedragen, loslaten ook voor je het lichter kan maken, misschien verbeteren kan…medewerking krijg je niet altijd ! 

    Oer Noorkaap Steen met mos

    Op de modem voor mijn telefoonsysteem in ’t huidige kwadraat daarvan, ligt hij, de steen met kleurrijke resten van zij, ‘mos’ op.  Hij en zij, overal in ‘het’ aanwezig.  Ik vond de combinatie tussen heel oud en huidig zo fascinerend.  Vandaar zijn huidige locatie.  Al zijn beiden verwant en even oud eigenlijk.  Maar dat heb ik al voldoende al schrijvend en vertellend uitgelegd op zovele manieren.  Zoals alles moet je hem echt komen zien, zelfs een foto bij deze woorden op een blog zeggen niet alles…er steekt een heel verhaal achter over mijn vijfde, onze tweede, reis naar Scandinavië, die keer dat we bijna helemaal boven geraakte.

    Het altijd opnieuw willen beginnen

    Op een blanco blad.  Maar dat is het nooit.  Het is altijd beschreven en uit het één volgt het ander.  “Laat dit niet zozeer een politiek, dus economisch schrijven worden”, zeg ik tegen mijn eigen onder de lamp die ons ma maar wat té zacht schijnen vond vroeger, ze was eerder voor klaar licht dan dat donkerder gezellige. ‘Gezellig was trouwens een woord dat uit Holland komt, niks voor mensen die alle dagen hard moesten werken…waarmee ik niet wil zeggen dat Hollanders niet werken…of ik zou vervallen in de aard van discuteren die menig mens nog aankleeft…veralgemenen.  Wat zou ze denken van de kerstboom van mijn partner, met het mooie blauwe kerstbollen ensemble vol meetkundige figuren, kristalstructuren achterna ?  Jaren heb ik geabsorbeerd hoe schrijvers, denkers, journalisten en opportunisten van allerlei slag de wereld en wat er gebeurde zagen; maar qua concrete alternatieven doen ze er weinig mee.  Ze zijn ook niet geneigd te luisteren naar mensen met een filosofisch spiritueel aanvoelen, de wereld is kil geworden op dat gebied; minder plaats voor poëtisch en prozaïsch aanvoelen, nee, dat vinden ze te idealistisch…tenzij het van een aan de bourgeois heerschappij doordrongen nihilisme getuigd.  Voor diegenen die het woord ‘nihilisme’ niet begrijpen, in dit geval  betekent het zoveel als ‘niks heeft zin, alleen zoveel mogelijk geld hebben en materieel profiteren tot de dood er op volgt’.  Ik ben niet echt een romanticus, verre van, al kan ik die tak van de literatuur ook wel aan, nee, voor romantiek is dit een té rauwe wereld geworden.  Denken en voelen literair verwoorden, ligt niet zo goed in de markt, maar doe het toch maar.  Het wordt niet echt als een beroep gezien, maar als het in je zit…doen, spiritueel is het een belangrijk middel tot groei, al doen mensen het soms voor hele beperkte kringen…het veranderd de kringen der spirituele golven, zoals de manier waarop je een steentje in het water gooit.  Maar in het huidige klimmaat vindt men met de graafmachine een paar ton in het water gooien koeler !

     

    Het boekje van Multatuli

    Ooit vond ik een klein boekje van hem in een verwoestte bibliotheek in een vakantie centrum van de Post in Barvaux dacht ik.  Allemaal bedenkingen van een regel of tien, genummerd.  Door het verhuizen, zoek geraakt.  Ook een klein boekje nam ik mee, met uitleg over de getallen 888 en 666, maar dan door een auteur die alleen de Bijbel als inspiratiebron had.  De 666 als duivels terwijl het getal eerder de verbondenheid met het aardse illustreert, veel zwaarder, maar minder zwevend dan de 9 die dan wel meer licht is dan de zes, maar teveel rekenen (of juist niet ?) en te weinig gevoel.  De mens lijkt precies dat heerlijke spel van aantrekken en afstoten nodig te hebben…maar het spelletje eindigt veelal met ‘niet kunnen uitstaan’.  Nog maar even van genieten van dit leven voor ook mijn verhaal stopt zoals de trein in Oostende.  Maar daar begint weer een andere dimensie waarschijnlijk, of wellicht is die al bezig voor sommigen die meer aanvoelen kunnen, een dimensie met nog bewuster dingen dan diegene(n) die je altijd al hebt willen overbrengen.    Maar zelfs de reuk van doorgezaagde houtsoorten, de frisse lucht, het speelse van jonge honden en het bezadigde van een oudere hond is me al genoeg.             Zie ook http://zoveelsteromanidee.skynetblogs.be

     

    Voor de nieuwjaar zangers

    Binnen enkele dagen staan ze weer voor de deur.  In de streek rond Keerbergen, Tremelo…, liep al zo ons ma rond met een zakje rond haar nek om de mandarijntjes of appels en koekjes in te doen. Het prangde nogal op ’t laatst naar ’t schijnt.  Hier, onder de Kempen zingt men voor centjes, al is het gebruik bijna verdwenen precies.  Dit jaar zou ik eigenlijk de kinderboeken die ik hier nog liggen heb willen weggeven of lege ongebruikte schriftjes om de jeugd op een ander been te helpen zetten dan de geweldgames industrie de wereld in het verlengde van een verkeerde, verouderde wereldpolitiek te bieden heeft. “Çoit”, zegt de Waal.  Zing maar kinderen en vindt een nieuwer, zachter, simpeler wereld uit; waar werken om den brode niet het voornaamste is en ’geld’ een administratief ding, niets speculatiefs.  Waar je je niet in de schulden moet steken om te wonen en je te verplaatsen en zo meer.

    Heimwee naar vulpen en inktpot

    Het stiftje van de Hema doet zijn best.  Ik zie de inkt zienderogen slinken.  Het is van plastiek, zoals vele andere rest dat moeilijk kan zinken.  Waar is de tijd van het houten stokje en de ijzeren pluim om er in te steken.  De lekkere geur van Pelikaan inkt.  De juf met de grote borsten die je schrift met groen inkt toen nog prees, de houten lessenaar met een inktpot in ’t midden.  Voor jezelf en je buur.  Gewoonlijk een jongen, want meisjes waren nog uit ‘den boze’.  Ik schrijf dit rechts, bevolen door mijn linker breinhelft naar dat het schijnt.  Logica en gevoel versmelten bij mij nochtans samen.  Leunend met mijn linkerarm op de gesloten computer.  Amaai, wat een weg legde ik nogal af.  Ondertussen 10 boeken af, talrijke blogs, foto’s, tekst voor filmmuziek, alle facetten van de literatuur beoefend, soms in meerdere talen, nog niet via E-reader of grote drukkerij.  Het leven, wat een les in lessen krijgen en geven.

    Lessen te geven

    Over hoe ingewikkeld en mooi en toch simpel alles is.  Over die mix van figuren die je telkens in andere omgevingen in hun punt van evolutie ontmoet.  Zoals in de tijd in SJW aan mijn voor 648 euro onteigende chalet (prijs van de bosgrond) .  Zie er me nog zitten, weergekeerd nadat iemand er twintig jaar gratis mocht wonen na bijna afbetaling van een klein prijsje voor de chalet.  Als gasten had ik toen de dappere overlevenden van de uitdrijving van wat eens een toffe camping was, maar met wanbeheer en obstructie door de Staat vooral die het op de illegale bewoners er van gemunt had.  Berooide mensen, welstellender mensen, konden het wel over ’t algemeen best met mekaar vinden, sommigen geen geld om huur te betalen, anderen een tweede woonst; ’t viel daar wel mee als je de negatievere uitwassen tussen hen wegdenkt; het waren niet dusdanig de sociale verschillen maar de emotionele negatievere kanten die al eens voor hommeles van de bijna homeless zorgden.  En ‘jij’ , zo noem ik mijn eigen nu even moest daar eens aan de witte Michel en Michel de Waalse Normandiër en hun wederhelften of vrienden en vriendinnen gaan uitleggen dat het leven niet dood gaat, ook wetenschappelijk gezien niet en dat er meer in ’t leven is dan je over zakelijke dingen druk te maken.  Ze hadden dat idee al veel te lang in henzelf begraven, vreesde ik.  Toch ligt er iets echt waardevols kunstzinnigs in het leven dat ze daar soms in afzondering leden.  Clochard of parvenu, beiden sjiek om volgen.  De echte verhalen zijn beter dan die van TV soms.  Zo zag ik gisteren nog iemand afscheid nemen van zo van die steunen die muziekpartituren dragen omdat hij na een operatie niet goed meer kon zingen en symbolisch zijn vroegere hulpmiddelen in een onderdeel van een tv programma letterlijk de lucht in liet vliegen…waarom verdorie niet weggeven aan iemand in plaats van te vernietigen ?   Minder kijkcijfers ?  Toch bedankt voor de mooiere momenten hoor programmamakers.

    Wandelend door de fruitboomgaarden

    Er is veel werk aan geweest.  Kan er van meespreken, heb alle handelingen zelf nog als beroep gedaan.  Wat vroeger in de ‘oude tijd’ hoogstambomen met koeien er onder waren of akkers weid en zijd, zijn nu op vele plaatsen in ’t Hageland plantages vol met laagstammen, in tientallen soorten, rijen lang, berg op berg af en vlak wisselen af met steeds weer andere panorama’s op weg naar Uw boodschappentas.  Zoals de druiven in bijvoorbeeld ‘de Provence’, wachtend op de smaak  in uw mond.  Heerlijk je te bevinden in een landschap en op tijd terug denken aan al die plekken in ’t echt beleefd of via TV.  Ontelbare indrukken, iedere dag weer opnieuw.  Je vertelt ze door op allerlei manieren, die van vroeger en die van de beeldtechniek van nu.  Toch, het innerlijke beleven in die grote en zoekende tocht die het leven is, geeft je veel intenser vleugels en zet je telkens weer veilig neer op momenten dat je weer alles aan het leven relativeert, in je zoeken naar het ‘meer’ en het ‘er achter’.

    Reptielenbrein erfenissen

    Al enkele of wie weet al niet hoeveel meer keren, mensen tegengekomen die je hun problemen vertellen en vermits zelf ook al heel veel echt doorleed en van vele wateren thuis, vertel je dan ook dingen die ook over wat zij vertellen gaan.  Op dat ze zich niet zo alleen met hun probleem zouden voelen, vertel je dan gelijkaardige dingen, je leeft je in, je leeft mee, je geeft een stuk van je ziel mee en waar je soms best een oordeel zou over uitspreken, veroordeel je zelfs niet om hen te sparen.  Verkeerd in vele gevallen.  Zoals ook het geval met teveel ondersteuning aanbieden of teveel geduld hebben.  Als response uiteindelijk in vele gevallen, blijkt  dat het hun toch maar te doen is om jouw info in hun praktische kader te gebruiken.  Ze spelen gewoon van achter hun maskers al eens een spel, of ze nu jong of oud, man of vrouw zijn; ’t is niet altijd echt gemeend.  Ze gebruiken nog teveel het deel reptielenbrein waar wij allen nog mee rondlopen van in dat tijdsbestek van onze evolutie.  Ze zoeken zich een prooi in feite, niet voor hun spirituele groei, maar veelal voor hun stoffelijke gewin of voor een troost bij het verwerken van de dingen die ze zich eigenlijk door zo te leven op de hals hebben gehaald.  Armen van geest.

    Blijven doordenken

    Geen evidentie.  Misschien stopt het wel eens !  Ons bloed moet blijven pompen en 10 000 dingen meer.  De ziel op zoek naar zijn eigenlijke spirit.  Wat tof eigenlijk en dat allemaal in zo een gehaaste, door oorlog en armoede overschaduwde wereld om van die akelige relatieproblemen maar te zwijgen.  Oef, wat geven landschappen en innerlijke rijkdom toch een rust midden die lompheid, onnozelheid en ijdelheid der dingen !  Voortdurend moet je je eigen en anderen blijven motiveren, animeren, soigneren… .   Zien dat alles betaalt raakt is voor velen bovendien iets dat zoveel spanningen meebrengt dat ze niet meer aan het leuke van het denken  over henzelf en de wereld toekomen.  Neem je tijd en denk er eens over na !  Bemin het leven ! Maar vooral :  ontdek of herontdek je innerlijke vreugde !!

    Zicht op bebouwing.  Kortbij.  Veraf

    Je ziet de boerderijen van ver , de huizen.  Bewoond door deelnemers aan ’t leven.  Allen mensen, gelijktijdig levend.  Uit mekaar al eeuwen voort aan ’t komen.  Vroeger meer onder mekaar levend.  Er was nog geen tv, wel 27 cafees per dorp. Zomeravonden om te buurten. Al waren er ook al eenzaten en eenzamen, eenzaam zijn was moeilijker, met te velen is dat altijd al geweest.  Vervreemd van je werk en de mensen ? Niet zoals vandaag, ’t moest allemaal meer plaatselijk gedaan worden en met meer handen, dus aan de slag !  Vrije tijd en werk liepen nog door mekaar.  Het was allemaal niet beter, het was anders.  Anders dan in Egypte of waar dan ook.  Anders dan in nog vroeger tijden.  Anders dan bij de buren.  De ene deed het zus, de ander zo of maar zo.  Houten karren werden rijdende fabrieken.  Paarden werden een soort nieuwe gigantische locomotieven.  In de hooimijt met een meid ?  Hopelijk bestaat dat ten minst nog.  Wie weet ?

    Ik zet me schrap

    Maak gezonde combinaties van dingen der aarde klaar.  Beetje afwisselen, ene dag met friet dan spaggeti of rijst, een falaffel en eens uit eten of vasten.  Sinaasappelvruchten uitpersen, beter dan fabrieksdingen.  Zal toch waarschijnlijk nog een aantal jaren voor de boeg hebben, vandaar er beter gezonde jaren van maken. Ik zeg dank aan de dingen die ik verorber en aan diegenen die ze maakten.  Vergelijk in gedachten een appel met moeder en vader ‘zon’.  Mijn belastingen betaal ik met plezier, behalve de 1,6% voor ‘defensie’, maar in feite voor oorlog, want we werden niet aangevallen.  Die belastingen toch, je moet hun berekeningen eens zien, hoe ze tot een uitkomst komen zeg, te gek voor woorden in deze tijden waarin alles simpeler kan.  Niet te doen.  Maak het toch eenvoudig en gestandaardiseerd voor heel de planeet zodat we op termijn niet alleen het speculatieve maar ook het administratieve gebruik van geld kunnen afschaffen.  Werken kan leuk zijn, maar de mens heeft gewoon te weinig tijd om met kunst, letteren, communicatie met anderen, de natuur, reizen en zo meer bezig te zijn.  Het openbare en privébeleid ziet ons te veel als productieve dingen, minder als mensen soms.  So bei t.  Heb mijn weg gevonden, nu U nog.  Zie ook http://philosophicalresistance.skynetblogs.be     In 12 talen vertaald.  Smiley.  

     

     

     

     

  • Groeten uit 2064

    War : what to do about it ? but what to do about it? to allow the workers in the arms industry to strike comfortably for worldwide reconversion of the arms industry ... or wait until the world is ruled by a strong left ... and start a telematic world referendum ... or all three at once ... and how and by who ? well start by yourself ---    I translated a text into ten languages ​​--- (translated the first into English and the translation into other languages ​​is quite good these days) I wrote it in Dutch originally, translated it in English, French, German, Spanish, Italian, Greek, Turkish, Russian, Chinese, Arab and Portugees. See  : http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be

    I wrote a little futurist story of three pages to explain a new approach in dealing with the main world problems :

    main tool : international referendum on military reconversion --hope you will find some inspiration--Greetings from Belgium   referendumblog http://bloggen.be/conscience2008

     

    ps   We are looking for an IT-er that can make a blog chain voting page on the program demands of the referendum

    ps    My main page with lots of more blogs on every human interest domain is http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be

    Philosophical Resistance Belgium

    Lees meer...