Het leven gaat nooit dood

Het leven gaat nooit dood. Ik verklaar de dood dood. Filosofisch Verzet is mijn naam. Verzet betekent zowel weerstand als ontspanning en versnelling, doe ons Nederlandstaligen dat maar eens na.       Ik zal jullie dat proberen brengen.   Ik ben zo oud als jullie, van vóór de Big Bang zelfs, zijn we vertrokken en we hebben ons gigantisch vertakt onder al die handtekeningen dat het licht via haar regenbogen zette. Hoe laat is het ? Vijftien miljard jaar na bijna nul.   Nog altijd dat ene moment waarop alles in cyclussen van oer ontploffingen weer ontstond om weer aan evolutie te beginnen : straling, fotonen, cel, celdeling, organen, organismen, soorten, wij. Ieder nieuw wezen doorloopt heel dit toneelstuk telkens weer voor het ter wereld komt. Omdat we heel deze natuurkundige, chemische, biologische, maar vooral spirituele (straling) erfenis zélf zijn, hebben we geen andere keuze dan het in het nu opgeloste verleden in het dagdagelijkse heden voor te zetten (toekomst). Verleden, heden en toekomst is ook een gedachtenconstructie, daar ze eigenlijk in het eeuwige punt nu zitten, ze helpen ons alleen maar bij het denken. Oorspronkelijk deelden cellen zich niet en moest hun opbouw altijd van bijna zero beginnen, later, volgens mij via de intuïtie van de afgestorven stralingsmateriaal, later ook volgens het vrouwelijke XX principe, tot één X een Y werd. Op alle mogelijke manieren die de literatuur, de fotografie, de filmkunst, het internet, en het leven tussen mensen ons aanreikt probeerde ik deze dingen en alle andere deelfacetten van het zijn over te brengen. U kan dit allemaal terugvinden http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be . Vandaag gaan we weer via dit schrijven een stap verder. Nee, het leven gaat nooit dood, het IS. Het veranderd van vorm en inhoud en energie en mogelijkheden en bewustzijnsniveau. Maar waarom dan, zal U zich afvragen? Om het negatieve zo veel mogelijk uit onze individuele relaties en het collectieve bestaan te krijgen. Oorlog, armoede (geestelijke en andere).       Hoe dit allemaal op natuurkundig en sociaal-politiek vlak in mekaar zit, daar is al genoeg over geschreven en ik schreef er al heel veel over, zowel de theoretische als de praktische aspecten liet ik in mijn werk de revue passeren, letterlijk als figuurlijk (tentoonstellingen, vergaderingen, voordrachten). Nu beginnen we bij de vraag die eenieder van zich eens moet stellen : zit er een leidraad in je leven, een soort voorbestemming ? Ligt omwille van de persoonlijke domino’s en de omstandigheden uit de geschiedenis alles of veel reeds vast én in welke mate hebben we een keuze in dit theater van het leven. Met andere woorden, reageren we gewoon op de factoren in de buitenwereld zoals spelers die hun eigen lot bepalen of zich noodgedwongen door mensen en omstandigheden moeten laten manipuleren of is alles een toneelstuk waarbij alles op voorhand geschreven is ? Even praktisch duidelijker maken ?

Filosofische traktaten, psychologische schetsen, gedichten en zo meer                  

Brief aan de toen 59 jarige vader van toen

Geschreven door de zoon die er nu zestig is, door de ogen van toen. De vader is intussen overleden, maar dit schrijven en het kloppen van mijn hart en zo meer getuigt nog altijd van het feit dat hij van het NU deel blijft uitmaken.

“Het is niet makkelijk om een beschouwing te wijden aan iemand waarvoor ik een heel apart soortbewondering en respect koester : U, onze vader. Ik heb je altijd gekend als enorm hardwerkend en als iemand met een zeldzaam rechtvaardigheidsgevoel. Je bent bovendien iemand die zeer nauw met de natuur verbonden leeft gebleven. Een praktisch denker ook, een gevoelsmens ook, maar dat laat je niet gauw toe. Ik ben je dankbaar pa dat ik zo een gelukkige jeugd had. Al had ik misschien op veertien best te voet de wereld in getrokken, heb ik geen spijt dat ik in de schoolvakanties thuis hard gewerkt heb. Hoeveel beroepen heeft het me niet aangeleerd, de boerderij van je vader heb ik nog helpen afbouwen toen de mens ziek werd en de schapen en koeien van je schoonvader, daar had je weinig tijd voor om dat allemaal alleen te doen met die binnen-en buitenlandse handel van jou en je broer er nog bij”.

 

Ik heb de hele evolutie meegemaakt, opgegroeid in een omgeving met veel ruimte rond de kapel van Spikdoorn, met zicht op Bekkevoort in het Oosten , Attenrode in het Zuiden, Binkom in het Westen en Winge in het Noorden, Meensel, Mensela, ons dorp als gemeenschappelijke woning in het Midden.   (Mensela betekende tien eeuwen terug bij de stichting al ‘gemeenschappelijke woning’. Ik zou daar met de titel “Kiezen voor Mensela”, de aarde als gemeenschappelijke woning, zeven jaar na deze brief nog een theaterstuk over schrijven). Al wilde je naar Congo emigreren, vanwege de Bourgeois hun crisis en eerst werk zocht in de staalfabrieken van de Walen (het boerderijtje van je ouders was te klein voor drie zonen en twee dochters) je bleef in Meensel, ook na het behalen van je diploma koloniale landbouw. Had ma meegewild, dan zou ik in Congo aan een betere wereld aan het werk geweest zijn. Maar toch maar beter hier achteraf gezien. Ach het leven, uit het Bekken komt het Voort, het wordt bepaald door de verbindende Rode wetten van de natuurkunde en chemie , bij je biologische BINnenkomen verwelkomt de groene natuur je met koeien of andere melk opdat je sterk zou worden en de obstakels in het leven zou ‘overWinnen’ .    

 

“Boomgaarden, velden, frigo’s, magazijnen, tractors, camions, sorteermachines…dat alles heeft mede mijn karakter gevormd, leerde me initiatief te nemen, vol te houden, respect voor medearbeiders te hebben, niet vies te zijn van de handen vuil te maken. Ik denk nu aan al die keren dat ik samen met U naar Duitsland en terug reed van in de jaren zestig, twintigste eeuw. Alhoewel je er op die momenten zelf niet van bewust was, keek ik dikwijls naar jou terwijl je reed. De expressie die je altijd op je gezicht had, is onvergetelijk voor mij. Het was het gezicht van iemand die 100 percent geloofd in wat hij deed en die daar 100 percent mee tevreden was. Wat kan je nog meer wensen in ’t leven ?   Deze gemotiveerdheid ging bij jou gepaard met een doorzetting en uithoudingsvermogen dat ik tot op heden nog niet tegengekomen ben. Het is daarom des te meer te bewonderen dat je ondanks je harde leven op je 59 jarige leeftijd overwegend nog dezelfde energieke uitstraling hebt.

 

Toch ben ik van mening dat je een aantal aspecten in je herbergt die je benadelen. Ten eerste treedt je door te hoge werkdruk soms te hard op tegenover je omgeving. Jij die in feite een zachtaardig iemand bent. Die buien choqueren me eigenlijk nog zelden, daar ik en de rest van de onderneming het gewoon zijn gaan vinden. Koelt wel af denken we dan begrijpelijk. Daar staat dan soms tegenover dat je soms té toegevend bent en te zeer bereid bent om compromissen te sluiten als mensen soms door eigen toedoen in de problemen geraakt zijn. Dit komt omdat, denk ik, je op je rustige momenten in eenieder alleen een bron van onbegrensde goedheid ziet. Ik moet daar ook mee opletten, wij zijn eigenlijk niet sluw genoeg voor deze wereld. Maar langs de andere kant, heb je over mensen een scherp inzicht, maar ook onnodige vooroordelen…laat ons gewoon zeggen dat je geweldig op je hoede bent. Het is daar, denk ik, dat je rechtvaardigheidsgevoel botst met de alledaagse realiteit.

 

Een zaak die ik mij, als ik subjectief, gevoelsmatig voel, verwijt; is dat ik niet in jullie firma blijven doorwerken ben. Dit houdt mij bezig omdat ik niet weet of het je pijn doet of dat je er gelukkig mee bent. Objectief, rekenkundig denk ik dan weer dat het op termijn, omdat er al een paar andere kinderen in de zaak werken, economisch niet haalbaar is; we leven nu eenmaal in een speculatieve geldwereld, gebaseerd op handel en niet op gewoon produceren en verdelen zonder te veel druk leven gewoon. Eén ding weet ik echter zeker : het gedeelte landbouwbedrijf dat je op een dag zal achterlaten, gaat verder gezet worden. Ik heb ander werk gezocht, niet omdat ik niet graag aan fruitteelt en alles wat er bij hoorde deed, maar ook om de andere kanten van het leven te leren kennen en de dingen te doen die MIJ in het leven te doen stonden. Bovendien, de marktsituatie voor de tussenhandel in de fruitteelt gaat achteruit, de kleine winkeliers, net als de kleine boeren verdwijnen meer en meer en de grote warenhuizen gaan hun fruit zelf opkopen in de veilingen, de grote kapitaalgroepen gaan met de grote winsten lopen en de grote boeren worden er een soort moderne slaaf van, net als van de banken.

En waar sta ik nu ? Gelukkig getrouwd, al twee kinderen waar ik ook al dingen van hun grootouders in ontwaar, én toch verschillend, alsof zoals in maatschappijevolutie de thesis de antithese oproept.” (Het slavernijsysteem ging over in het feodale systeem en dan kwam de bourgeoisie dank zij de strijd van het proletariaat aan de macht…en zullen ‘de laatsten ooit de eersten zijn’).

“Materieel heb ik weinig tekort, maar ik heb het gevoel dat jij denkt dat het belangrijkste dat je mij hebt willen meegeven, de godsdienst, dat ik dat niet in me heb. Het feit dat ik weinig naar de mis ga, wil niet zeggen dat ik over die kant van de zinnen van het leven niet denk en voel”. Ik stel me enkel maar neutraal op tussen ‘godsdienst’ en wetenschapen zou dat woord godsdienst maar gewoon vervangen door het woord ‘spiritualiteit’. Zelf de tegenstelling atheïsme -theïsme vindt ik voorbijgestreefd omdat de moderne wetenschap eigenlijk deeltjes ontdekt heeft die bijna van uit het niets materie kunnen scheppen. Zie mijn 56 essays daarover in de blog ‘de blogfilosofen’.

“Vader, de evolutieleer verklaart het leven als een groeiproces van minuscule ééncellige organismen tot meer ontwikkelde vormen van leven. Ik vind dat ik mij meer dan de meesten als Christenmens gedraag door overal de maatschappijvisie die ik verworven heb te verkondigen en te verdedigen. Daar ligt nu juist mijn geweten. Ik moet voor meer rechtvaardigheid in de wereld opkomen omdat een flink deel van de mensheid van welk geloof of overtuiging dan ook dit niet doet, of niet weet hoe ze het moeten doen of in het moderne mediacircus of in negatieve emoties en gewoonten gevangen zit. Zich achter een abstract beeld van een god of nihilistische vormen van filosofie verschuilen, heeft geen zin. Ik hoop dat ik je door dit schrijven meer plezier doe dan met een klassiek cadeau voor je verjaardag. Door tijdsgebrek hou ik nu op en wens je in naam van je kinderen een gelukkige verjaardag”.

 

Toen wist ik nog niet dat ik een heel oeuvre ging bijeen schrijven, in alle mogelijke literaire vormen, lezingen en tentoonstellingen zou geven, opkomen bij verkiezingen en zo meer.

 Blijven Bedenkingen Bouwen verhoogt weerbaarheid

Een dikke vijftig en veertig jaren geleden, begon ik aan een ontdekkingstocht. De wereld was al wel verkend en hij bleek tegelijk simpel en complex in mekaar te zitten. Voor een dikke ronde sik (kauwgom), had je een groot stuk metaal met een gaatje in het midden nodig, ‘geld’, noemde men het. Voor een pak slaag moest je zo’n geldstuk nemen en betrapt worden nadat je het zonder vragen genomen had. Was je een zoon van zelfstandigen, dan moest je in je vrije tijd heel hard werken, terwijl andere kinderen konden shotten en ravotten.

Ging er iemand dood, werd hij nog in zijn eigen huis opgebaard, want begrafenisondernemers, waren nog geen multinationals. Nu mag je, zoals in Leuven nog geen schop aarde meer zelf op de kist werpen en vindt haast niemand het nodig om nog een bloempje op de neergelaten kist te werpen, zo haast men zich naar de koffietafel…waar vreemd genoeg, haast niemand meer over de overledene spreekt. Zalig erfgenamen die geen ruzie om het achter gelaten maken, want die snappen er helemaal niks van. Maar ja, wat er nu eenmaal ter evolutie van de menselijke karakters gebeuren moet, gebeurt nu eenmaal.

Alle vragen die door mij aan onderwijzers en pastoors werden gesteld, kregen altijd wel een antwoord, …niet altijd heel bevredigend en vaak nieuwe vragen oproepend. Waar men die antwoorden dan wel vandaan had gehaald, was mij ook niet altijd duidelijk. Veel touw kon ik niet knopen aan die visie van alle doden die op de dag van het laatste oordeel uit hun graven gingen komen. Ik ben dus noodzakelijkerwijze meer in mezelf gaan geloven en hopen. Wat was, zo vroeg ik me af, de zin van het bestaan, buiten al dat ‘gewerk’ om centen en de ‘dood’ die ik bijvoorbeeld in essays en theaterstukken, met hulp van de wetenschap ‘dood’ verklaarde, om ?

Gedreven betrad ik de paden der wetenschap en kon dus geleidelijk, hopelijk de eerste helft van mijn leven, op meer en meer vragen een antwoord geven. Voor diegenen die mijn theoretische uitleg te moeilijk vonden, schreef ik al eens een gedicht, een theatermonoloog, enkele romans, brieven of korte verhaaltjes. Was er veel oorlog en sociale onrust, spitste ik me meer op de geschiedenis en actualiteit toe dan op psychologische studies en items, dingen die me dan weer meer aantrokken toen ik merkte dat mensen meer met emotionele dan met sociale problemen bezig waren. Ook op dat vlak was er een voortdurende wisselwerking tussen theorie en praktijk waar uit te leren viel. Zoveel, dat je er best niet alles van onthoudt, want het leven zet niet altijd aangename scenario’s in de steigers en niet iedereen kan niet alle ‘waaroms’ en waarvoors’ in zijn eigen leven aan. Een mens moet altijd verder immers, en gelukkig is de mens die weet dat wanneer de liefde voor de medemens geduldig is, dat die dan op termijn zijn of haar vruchten draagt. Ook een beetje filosofisch met de mensen omgaan en hun diepere zelf leren kennen en er al relativerend kunnen mee omgaan, helpt al wel eens. De andere praktijk, de opvoeding van kinderen, was er destijds dan ook nog dagelijks, jaar in , jaar uit weer, om me eraan te herinneren dat je daar zeker nog het meeste uit de praktijk leren kan.

Natuurlijk zijn er dingen waar een mens niet altijd aan uit kan. Als het om persoonlijke, menselijke contacten gaat, zie je onder invloed van steeds wijzigende omstandigheden , steeds weer dat mensen hoe dan ook het negatievere tussen hen achter zich willen laten, breken met het donker, op naar het licht-ere. Het zwaardere van anderen en jezelf lichter maken, de ontstane vreugde delen.

Je kan dit niet altijd met je verstand alleen. Het hart en de geest in zijn totaliteit werken ook langs andere wegen. Als je honderd bomen hebt, kan je die in rijen van tien planten, of je laat de bomen op een braakliggend, ontboste grond, zelf het werk doen om te beslissen waar ze naar het licht zullen zoeken…nooit zullen ze in rijen van tien staan…zo een manier van denken is goed voor mensen in een koekjesfabriek misschien, maar zuiver persoonlijk, kom je er niet ver mee om mensen in hokjes in te delen en op voorhand te oordelen en veroordelen.

‘Voedsel voor de Geest’, het leitmotief van filosofisch verzet, is in onze maatschappij voor te veel mensen iets bijkomstig aan het worden. We riskeren alleen consumenten te worden, wezens zonder eigen mening en gedachtengoed…zelfs de weerbaarsten onder ons. Net zoals je met van die straffe lantaarns in het donker kunt schijnen, kunnen we best af en toe ons licht eens laten schijnen op al wat er in onze grote en kleine wereld op ons afkomt. Weerbaarder worden verhoogd de immuniteit tegen een aantal kwakzalverijen en is biologisch ook wel heel gezond als je tenminste de kunst onder de knie of maag krijgt, van je niet teveel aan dingen en mensen te ergeren. Doe je dat toch, dan heeft dat vaak wel een reden, waarvan je als je ze door hebt, ook zelf beter van kan worden. Octo 3/08/2009 mondaymonday.

Woord zoekt beeld (foto’s T.S. 2015-2017; teksten ’filosofisch verzet’, blogfilosoof

De essentie waar mijn huidige levensgezellin-fotografe en ik naast het praktisch leven mee bezig zijn, hebben we proberen te vatten in een tentoonstelling ‘woord zoekt beeld’. Ook te zien via de link op het einde van dit werk. Onze canvas reeks schetst het ontstaan van het zijn van af de oerknal en zo verder de schepping in, Fysica die Chemie en die dan weer Biologie deden geboren worden.   De mensheid is op een punt gekomen dat alles wat objectief kan worden begrepen in kaart gebracht is. Het is allemaal zo fenomenaal en toch is er relatief gezien niet zo veel interesse voor. Terwijl er nog zoveel wereldproblemen aan een oplossing toe zijn; is een te groot deel van de wereldbevolking om allerlei redenen niet echt bezig met de oplossing er van, gevangen ook in hun subjectieve situaties.                

Wat hebben ze aan mijn bij de foto’s horende woorden veelal ? Indien er geen woorden bij hoorden zouden ze nog minder hun belangstelling trekken.

ZIN. Zin, als jij Onzin tot zijn ware proportie kan herleiden zal ik je soms ‘God-te-ergens’ noemen en je vragen of je die hele reis van straling tot atoom en cel wél nodig gehad had voor een bewustzijn als het onze”. Hiermee probeer ik gewoon te zeggen dat de tegenstelling tussen theïsten en atheïsten eigenlijk maar een ‘denk’-tegenstelling is…te verkiezen valt een neutraal beschouwen en observeren van wat nu eigenlijk de bedoeling van het leven is…door veel kennis op te doen en zelf te ervaren wat het leven nu met het heelal en ons wou, wil, zal willen.   De theorie heb ik in deze al voldoende behandeld, de praktijk al op tal van manieren proberen aan te tonen. Ik zal via de teksten die bij de canvassen horen nog het één en ander op een rijtje proberen zetten en nog wat bijhorende uitleg geven, voor dat ik met het verhaal van dit schrijven concreet doorga; want als je wil lezen, moet je wel weten wat letters zijn.

De volgende teksten of delen van teksten, gedichten, zijn zo van die axioma’s, letters, woorden die veel studies en wijsheden samenvatten en die helpen bij beeldvorming rond de zin van het leven. Best probeer je bij filosofische vragen door te dringen tot de kern van wat iets is, wie iemand is, wat van waar komt, wie wat achter de rug heeft, wat er met wie nog te leren valt. Op de achtergrond van wie we nu zijn, speelt tegelijk de melodie van wat was. Collectief bezien betekent dat :

“Vader Fysica en Moeder Chemie : opa Big Bang keek naar dochter Straling, verliefd op het atoom, Fotonen vlogen om haar oren er kwamen Moleculen van. Oma Mater, vond haar draai rond Ster Zon. Ze smolten hun goedjes in mekaar, de eerste celletjes waren klaar. Ma Organo deed het in zee volgens XX. Organos werden Organisimos en toen kwam ’t voortplantingssysteem systeem van Pa XY. Samen kropen ze aan land om aan recentere kunst te beginnen. Nu is alles precies af dacht de familie natuur. Er is genoeg voor iedereen. Maar zie het grote geld daar en daar toch oorlog voeren om meer. Gedenk het principe van de Cel, was oorspronkelijk DELEN.” De hele evolutie, niet alleen van uit de fysica naar de chemie toe en van daar naar de biologie is één ontzagwekkend gebeuren, iets wat we zelf zijn en in tot in onze vezels kunnen leren aanvoelen door ons er meer en meer bewust van te worden; wij maken er deel van uit, wij zijn het ! We zijn ondertussen al veel minder de aap die de anderen domineert (alhoewel) maar toch, ondanks al onze ontwikkeling staan we nog maar aan het begin van het totale plaatje van onze collectieve maar ook vooral individuele evoluties te begrijpen. De mate waarin we verstrikt zitten in allerhande dingen die onze persoonlijke relaties geen goed doen en daardoor soms uiteindelijk wel; bepaald onze zin om daar allemaal mee bezig te zijn, ook met ons sociale betrokkenheid naar het sociale en politieke stuk van die relaties met de buitenwereld toe. In feite is er nog oorlog tussen multinationale firma’s eigenlijk en landen in de tweede plaats omdat velen onder ons geen weerbaarheid aangeleerd hebben tegen de heersende ideologie van plat brood en spelen; waardoor we ons hoogstens in verspreide slagorde organiseren om de grote wereldproblemen aan te pakken. Later meer hier over.

Een volgende canvas : “Filosofische Invalshoek. Niet-bestaan is onmogelijk. Alles bestaat. Niks kan niet bestaan. Als een situatie, iets, iemand, van veel bijna niks wordt, ontploft ze. Big-Bang van materie en relaties. Bestaan, voortdurende beweging, strijd tegen onzin…inhoudsloosheid. Doordat alles iets en niemand niet ‘iemand’ wil zijn…is er ook veel venijn. Teveel willen bezitten, te jaloers, te ego, te vol zelfbeklag, teveel angst, te rijk, te arm…en te arm van geest.   Niet waarom denk of doe ik dit of dat…maar ‘heb ik al genoeg van dit of dat gehad’…beheersen ons leven. Sta soms eens even stil bij wat een mens als nu eigenlijk gewoon wil. “ Een mens als nu, de heden ten dage mens, produceert en distribueert niet gewoon logischer wijze in functie van wat nodig is, hij zit in een systeem van loonarbeid gevangen; een speculatief systeem dat de arbeidende bevolking, de zelfstandigen en middelgrote ondernemingen tot en met tegen mekaar opzet en tot overconsumptie en oorlogen om grondstoffen en strategische posities leidt. Nooit wort hem in een telematisch referendum gevraagd of hij militaire productie en onrechtvaardige belastingen wil. In feite wil hij op zijn gemak werken, een beroep doen wat hij graag doet, afwisseling, reizen, leren in ’t beste geval…maar het oude korset van de dingen maakt hem oh zo afhankelijk van misschien volgens onder meer Oxfam en andere studiebureaus 1% van de wereldbevolking hun bankrekeningen. Eigenlijk speelt hij dat domme spel mee omdat het zich uitstekend leent tot mekaar domineren en onderdrukken en zich afreageren op diegenen die het zogezegd ‘beter’ hebben. Het is ook een filosofisch niet begrepen gevecht met de eindigheid van het persoonlijke bestaan, genieten, genieten maar, tot zuipen en zwelgen en geld over de balk gooien toe: zo min mogelijk lezen, relaties uitdiepen, de wereld helpen verbeteren.

“In order to …Feel what life is about…have a love for matter and it’s history. One has to use all one’s senses, obtain knowledge as well to feel. To see how everything is alive. One has tob e in close encounter with all the living, dating back to radiation and our cells. In order to… Be alive, one has to understand a great deal about each and everyone’s role and evolution. One has to have an idea of further stories to be prepared. One has to be prepared for future developments. In order tob e happy one has to give and enjoy the receiving. In order to be eternal one has to know a lot of the stuff… eternity is made of.” Dus, “ Om te voelen wat het leven is, ontwikkel een liefde voor de ontstaansgeschiedenis van de materie, die uit de eterie, straling…voortkwam. Men moet al zijn zinnen gebruiken, kennis verwerven ook om te kunnen voelen hoe zeer alles van leven doordrongen is.       Men moet in nauw contact staan met al het levende, teruggaand tot de straling en onze cellen. Om echt te collectief en individueel het leven te verstaan moeten we een groot stuk van de evolutie van alles en de rol van velen in ons huidige nu daarin begrijpen; want alles heeft zin tot het onzin dreigt te worden. We moeten onze intuïtie verfijnen en toekomstige evoluties kunnen aanvoelen en ze met geduld leren voorbereiden.   Men weze best op toekomstige ontwikkelingen voorbereid. Om gelukkig te kunnen zijn moet men kunnen geven en genieten van het ontvangen. Om eeuwig te kunnen zijn moet men veel weten van de materie en eterie waar de eeuwigheid van gemaakt is en dat allemaal leren aanvoelen. “

“Intuitie staat symbool voor waar de ziel het spirituele raakt” Toen ik een jaar of negentien was schreef ik de volgende tekst, waarvan ik mij nu ik verleden week zestig geworden ben afvraag, ‘hoe dat ik dat toen al kunnen weten had, met bergen kennis en ervaring minder. Nu begrijp ik hem ten volle eerst. Leg dat maar eens uit :

“Ode aan een punt. Vederlicht, immens zwaar, zou ik willen toeven in het punt van waarheid, echtheid, waarrond alles cirkelt, dacht ik zo…behoed het willen weten van verscheurd raken…behoed de ontsluierende kracht van zich in te willen graven…kijk uit voor het teveel verlangen naar de overkant. Troebel witte stilte, vertel me van het luisteren, sterre verre draagwijdte, eindeloze ontwikkeling, kijk uit naar een brug naar ergens, vraag een eeuwigheid stilte voor onvatbare dingen, leef, mens leef, weef mens weef, te midden het stille, eenvoudige en goede; dankbaar voor al het goede en mooie, zelf te zien, zelf te zoeken; dwars doorheen kortzichtige onwetendheid. “ Bewustzijn is iets alom tegenwoordigs dat wie weet te maken heeft ook met vergane biologische energie, terug te herleiden tot straling, mineralen, de microwereld… . Daar bij komt dan nog eens de wisselwerking met het individuele bestaan en zijn relaties en het voortdurend inschatten hoe een situatie is en wat je er mee kan doen. Het spel van logica en intuitie, de gevoelswereld, de positieve en nog te overwinnen negatieve emoties bepalen het bewustzijn voor een groot stuk. Wit kan opeens troebel worden, luisteren moet je leren. Weten wat je te doen staat, woorden wikken en wegen…je zou er voortdurend beter in moeten worden, dan ga je minder in onzinnige gedachtengangen gevangen zitten. Over de moeilijker lagen van dit gedicht later in het verhaal zelf meer.

“Doorgeven.   Wat licht aan mekaar…om kunnen blijven verder te leven…van dat licht, verwant met de glans in ogen die door onze woorden en aanrakingen geboren wordt. Doorgeven. Wat lucht aan mekaar…om ons blijvend fris te houden. Van die lucht, vol van geesten die nog graag beneden mee feesten. Doorgeven. Wat stilte, weinig of veel; om onze kalmte te bewaren. Van die kalmte, verwant aan het alles, verstrikt in het niets. Doorgeven. Wat water en mineralen…om ons te laven en ‘ t overbodige weg te spoelen. Van dat laven, niet te veel of te weinig, juist wat nodig is. “   Zelf leren beseffen op welke wijzen je best bij dit soort mediteren over al die wondere constataties die er bij het leven te maken zijn, raakt. Je gaat er het dagelijkse leven intenser door beleven.

“Roodborstje noem je Veel meer dan met je naam. Duik je al eens op. Op een uitgekozen moment. Op een tafeltje in herfstzon. Maar elders ook, altijd onverwacht. Lijkt wel of je blijft staan of hangen. Om dialoog aan te gaan. Die korte momenten tussen ons. Even geluk in mij en jou vangen. En vrijer kan niet. Je staart en pikkebekje zo fijn. Met al je opgepoetste kleuren. Ben je aanmoedigend nieuwsgierig zijn. Je lijkt wel een postbode uit de hemel. Spaarzaam met ook jouw unieke lied. Ons aan domheid van onrust herinnert. Ons met je danspasjes op een andere voet zet. Voor je weer je hoofdje draait. Om je volgende luchtduik uit te meten. “ Dichten is het resultaat van én mediteren…zoals een fotograaf de lens op het juiste moment open zet.

“Machtig gevoel op momenten dat alles achter je waarachtig zin heeft gehad” zo van die momenten dat alles in mekaar lijkt te passen, des te beter observeerder je wordt, des te meer van die momenten ge je hebben en des te kalmer je wordt…en hoe meer kalmte, des te betere inner-communicatie, meditatie, wijs geluk en binnenpretjes.

“Dit is ons leven Dit is jouw leven. Teruggeven onmogelijk. Zijn heeft vele redenen. Er doorheen en beleven. Het zware op tijd achterlaten. Omvormen tot het ware van binnen. Zijn, verhelende, verhelderende rijkdom. Afzondering en reünie. Maar steeds uitwisseling. Zij het met wijsheid gewogen. Zij het uit toorn geboren. Terecht of onterecht. Uit liefde en blesserend zegen. Bless your blessings. “

“Ga zitten en vertel me je verhaal  Wil vandaag niet weten wat je van het weer vindt. Wil weten wat je denkt over wat je hier komt doen. Wil inzicht in met wie je het leven waarom deelt. Wil dat je over je dromen in de dag en het donker praat. Wil vernemen welke wegen je opgestuurd werd. Wil levendig voor me zien, de paden die JIJ koos. Wil er in komen van welke routes je veel verwacht. Wil delen wat er echt in je omgaat onder zon en maan. Wil komaf maken met wat je niet leuk vindt aan bestaan. Wil uit je laten vloeien wat telt in jouw wezen. Wil voelen wat er je echt beroerd. Wil geen prijzen of lonen bespreken. Wil op jou zelf afgaan en jou laten komen. Wil de mensen kennen die je me voorstellen wil”. Eigenlijk, spreekt voor zichzelf, wij zijn zo een gesloten boeken voor mekaar omdat onze schaduwzijden en drijfveren niet altijd in het licht mogen komen misschien, en altijd dat schrik hebben om mekaar te kwetsen. In vele gevallen maar beter zo, er zijn altijd uitzonderingen; niet alles moet omgespit en uitgelegd worden, ’t leven oppervlakkiger beleven kan ook best leuk zijn waarschijnlijk, hangt van eenieders persoonlijke opdrachten af. Moet eenieder alleen en met mekaar proberen uitvissen hoe dat ligt.

“Speels tussendoortje Zacht roffelend met vingertoppen. Langs kleurige tepelvelden. Stroompjes welven naar het buikje. Maken even een ommetje langs ruggenmerg. Om via de geest uiteindelijk. Op de Venusberg aan te landen. Alwaar wie weet alweer. Wat zal doen branden. “Caresses érotiques. Elle l e rend si fort si doux. Me veut dans son corps. Pour sentir encore et encore. Dans nos yeux, jeus on s’ex-plore. Il veut, désire qu’elle vient. Sur cent façons avec ses mains. Aussi les pensés, pensées jouent avec. Quelle femme, quel mec. C’est plus que se faire plaisir. C’est sentir qu’aimer la vie c’est aussi jouir. Ce n’est pas banale. C’est comme un grand orchestre et un bal. Passé et présent tout, toutes, tous uniuies. Cherchent à se combiner dans un lit. “   Ook een pak erotische gedichten geschreven ooit, gedichten over dieren, mensen, fysica, filosofie, doden, natuur, spiritualiteit, politiek, wereld van de arbeid… . Over de eigenlijke en symbolische zin van de erotica later en in een aantal linken via de link achteraan meer. Als je ’t allemaal door hebt schrijf je een gedicht als dit maar weer : “Zonneschijn schijn maar zon, op het schijnbare en het echte, op de herwonnen deugdzaamheid van de hij en zij ziel, op alle onnodige en nodige omwegen, op het niet opofferen van integriteit, op mensen die alle soorten emoties nodig hebben, om dit telkens anders te zeggen”.

“Na de dood Stilte, is allen die niet meer bestaan, is opkomen en overgaan, is terug naar onze essentie, in stille beelden blijven we voor de levenden achter, wat we onszelf wijsmaakten verdwijnt, wat blijft, onze menselijke waarde; licht, schijnend in licht, Licht, is ook die die er niet meer zijn…Lucht, doet niemand pijn. Tijdens de zwaarte van het leven reeds even stilte, lucht en licht zijn, ze zijn wie de heengeganen waren”. Ruimte en Tijd, relatiever dan we zouden kunnen veronderstellen. Waar kosmologen en andere wiskundigen en fysici, biologen,filosofen en zo meer mee bezig zijn…ze vergeten te vatten dat ze eigenlijk het bestaan van het eeuwig leven aan ’t bewijzen zijn. En wat dan de achterliggende bedoeling is : Je kan iemand tips geven, maar het stuur van je leven heb je zelf vast. Een aantal wijsheden moet je via je eigen leven zelf zien te beleven en vatten. Hoe meer mensen dit doorhebben, hoe meer bereidheid er gaat komen om problemen zoals oorlog en armoede en vervuiling en uitbuiting aan te pakken; omdat de ideologie die zegt dat leven tot produceren en winst maken te herleiden is, dan onzinniger wordt.

“Questions for workers Waarom worden we nog altijd door de wereld van de geldspeculatie geregeerd ? W werken er zo velen te hard en mogen anderen niet aan de slag ? W is recht op werk geen recht ? W kunnen we niet makkelijk een nieuwe job vinden, er is toch werk genoeg, zoveel te doen, zoveel onnuttige bureaucratie en productie in stand gehouden ! W zijn grote economische sectoren zoals telecom en vervoer en energie en de bankwereld en zo meer niet collectieve eigendom ? W geen productie gebaseerd op de primaire behoeften om te beginnen. W te weinig ecologisch verantwoorde productie ? W hebben sommigen onder ons de ideologie van de discipline door de zweep van de loonarbeid nodig ? W moeten wij, niet de 1% schrik hebben van één administratief , niet speculatief te gebruiken wereldmunt ? W is armoede een officiële vorm van slavernij ? W controleren zo weinigen zoveel weelde ? W bevelen enkele politiekers en militairen hele legers ? W zijn godsdiensten niet zo spiritueel als onze eigen te ontdekken innerlijke energie ? Waarom noemt imperialisme oorlogen ‘humane hulp’, ‘vrije wereld’ en ‘democratie’ brengen ? W kunnen criminelen delen van de economie controleren ? W volgen vakbondsleidingen de spelregels van het grote geld ? W begrijpen we te weinig dat ‘vreemdelingen’ ook werkzoekenden kunnen zijn ? W worden er nog steeds massaal wapens gemaakt om onze klassegenoten te doden ? W bestaan er nog altijd koningen en koninginnen ? W de technologie en technocratie niet gebruiken om een mooier wereld te maken ? W betalen we taxen om mijnen te leggen en te ontmijnen ? W sluiten bedrijven en diensten wanneer de vraag er naar op wereldgebied toch nog groot is ? W worden er boeren betaald om niet te produceren terwijl er zoveel honger is ? Waar om worden boeren verplicht tot het kopen van niet hun zaden ? W is er zoveel tekort aan woningen . W eten onze honden en katten meer dan sommigen verdienen ? W overleeft Hun systeem door crisis en oorlogen en uitbuiting en speculatie…en hoe lang nog ? W blijven we colaboreren via de klassieke stembus terwijl het moderne fascisme zo sterk is ? W berichten de grote media in Hun voordeel ? W is het klassiek model van verkiezingen het recht om JA te zeggen tegen het oude systeem ? W leggen we geen eigen programma te rstmming voor ? W verdedigen we onze alternatieven niet in de bedrijven waar we werken en bundelen we alle deeleisen in de plaats van te staken, kunnen we misschien trager gaan werken en minder gaan kopen, de regeringstelefoons gaan roodgloeiend rood komen te staan. W de joblozen niet top de vergaderingen van de werkenden uitnodigen? W geen nieuwe strategie ontwikkelen om aan rechtvaardigheid te kunnen doen ? http://filosofischverzet.skynetblogs.be   http://bloggen.be/conscience2008 (verkiezingsblog)///de bij de teksten horende foto’s en meer niet afgedrukte teksten zoals hierboven ?   http://fotofilosofie.skynetblogs.be en 24 ANDERE blogs

Gedichten : http://snarenenwoorden.skynetblogs.be

 

Voor wie nu nog niet, …na mijn selectie van 1418 A4 bladzijden doorheeft dat het leven de moeite is en ons van alles wil zeggen   : google de blogfilosoof skynetblogs en lees dan hier verder                                 Wereldgenoten,

Mijn werk bestaat uit vijf delen en behelst iedere vorm van literatuur, zoals het deel 'filosofisch verzet' voornamelijk columns tussen 2006 en 2010 geschreven voor de dagelijkse hoofdpagina van Skynetblogs. Er zitten ook een aantal essays tussen over wat er met onze democratie internationaal aan de hand is tussen , en vooruitkijkend enkele denkoefeningen rond het democratisch gebruik van de telematica naar de toekomst toe. Dat deel dus, Filosofisch Verzet, 370 A4 pagina’s, is ook een getuigenis van hoe de grote media de dagdagelijkse gebeurtenissen internationaal heeft gemanipuleerd en een ervaringsverslag van mijn jaren werking in de Telecomsector, tegen de privatiseringsrage destijds. Nog altijd zijn dezelfde mechanismen om bewustwording tegen te gaan werkzaam. Nog steeds heeft de meerderheid van de bevolking niks te zeggen over deelname aan oorlogen, militaire reconversie, eenvormige, eenvoudige en internationale sociale statuten en gestandaardiseerde eenvoudige taxatiesystemen. http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be met actueel werk en archieven, is raadpleegbaar via de internet linken van mijn blogs (een deel ook in het Engels vertaald), niet alleen sociale analyses maar ook vooral artikels en essays rond zingeving van het leven; niet van uit een godsdienstige maar van uit een filosofisch-wetenschappelijke benadering, die ruimte laat voor de geestelijke en psychologische noden van de mens, vertaald in alle literaire stijlen met eigen foto en videowerk. Na 2010 heb ik het schrijven van columns aan anderen overgelaten en nu verspreid ik naast eigen korte commentaren via Facebook en Philosophical Resistance (Google pagina) een aantal progressieve auteurs, werkzaam rond de chaos van de huidige wereldpolitiek en alternatieven ook, naast diegenen ter linkerzijde van klassiek links ook mijn toekomstgerichte alternatief http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be Het totaalwerk geeft een globaal overzicht, met linken naar de gedichten en 56 filosofische essays, sociaal psychologische inzichten in theorie en praktijk en een drietal theatermonologen rond een linkse kijk op schepping en het psychologische en sociale leven van de mens, een kijk die de weerstanden van mensen die soms door de Godsdienst van het sociaal progressieve denken afgehouden worden, doorbreken wil . Religie, 'van relier', ‘verbinden’, is veel breder dan filosofieën die op een Godsbeeld steunen. Wat de termen 'atheïsme' en 'theïsme' overbodig maakt eigenlijk. Tot daar een schets van mijn alle domeinen van het mens zijn omvattend literair, maar vooral sociaal en menselijk project.                   Ook raadpleegbaar via een andere overkoepelende blog met andere lay-out, die ook naar de 24 andere bloggen leidt. http://blogfilosoof.skynetblogs.be              De verzamelblog http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be 1148 pagina’s, bijna alles voor mensen met interesse in filosofie, geschiedenis, politieke actualiteit & analyse & cultuur & eigen bloglinken daarnaar met honderden eigen columns, artikels, essays en honderden linken, foto's, film...,kunsten en reisverslagen, tips, annonces, sociale strijd, actuele toestanden in de wereld, vanuit een filosofische hoek.         Als blogfilosoof op sociale media brengt ‘Filosofisch Verzet’ het verslag van een meer dan vier decennia lange speurtocht via artikels, proza, poëzie, essays, pamfletten, citaat boeken-en filmtips, voornamelijk over hoe een planeet één natie kan worden. Over hoe filosoferen ook persoonlijke emotionele en spirituele zingeving wordt. Over hoe ‘graag leven’ meer mogelijk wordt.

De sinds enkele jaren haar omgeving met kunstfotografie verblijdende fotografe Thea Swinkels vond een deel van haar inspiratie voor haar werk van de paar laatste jaar in citaten uit het bovengenoemde werk van Octaaf Coeckelberghs.      Tot op heden stelden ze op een meerdere plaatsen tentoon, alsook bereiken ze via de sociale media en al reizend een ruim publiek. Onder andere op Facebook Fotofilosofie kan U hun tot op heden tachtigtalwerken bekijken. Een 28tal is op spandoek afgedrukt. En meerdere op canvas. Geniet ook van de tentoonstellingen.              Filosofeer er over !

Het veranderende uur

Een rare uitvinding van een dertig jaar geleden laat het plots een uur vroeger en vlugger donker en bij ochtend vroeger klaar zijn. Zes maand later volgt dan de omgekeerde beweging. Wanneer je teveel in het verleden leeft zit je te vlug in de dag in de donker en wanner je te veel in de toekomst leeft loopt het ochtendlicht te veel vooruit op de realiteit. Maak van de tijd iets zoals een kompas, met een welomschreven eenheid denk ik dan.                                       We hadden niet alleen die tijdsaanpassing maar ook bijna al die heiligen en al die zielen te vieren ook al, ’t is te zeggen morgen en overmorgen. Dan die Halloween bedoening nog links en rechts maar weer laten voorbijgaan voor wat het is…gewoon in dankbaarheid om de warme oktoberzon de fiets op naar de surf put en verder op naar de steigertjes. Lang uit lagen we aldaar, beurtelings op buik en rug en zijdelings, rustend van de zeil garage voor de oude camper te maken en zij van het bezoek aan de herstellende moeder, tijdelijk ver aan zee. Ze praten en ze praten, over honderd dingen die ze zagen, kleuren van wel twintig verschillende soorten inheemse, noordelijke en zuidelijke bomen. Over insecten een ietsje pietsje groot die als kleine motorvliegtuigjes over het water zweefden of er tot eetlust opwekkend plezier van de vissen in vielen. Spijtig dat ze hun visnetje van een abrikozen plastic potje niet bijhadden om zoals die dag in Noorwegen of Zweden toen al te ‘hengelen’. Onder hen wat witte zandkorrels, kwarts, wereldberoemd als grondstof voor glas en glasvezelkabels onder meer, bijna zo oud als het universum, men blaast het van in Dessel naar Lommel door reuze stalen pijpen. Het zand lag er in de streek gewoon te wachten tot de mens de vensters en het transporteren van computergegevens en zo uitvinden zou.   Ach dat veranderende uur, laat er ons gewoon twee nieuwe feestdagen van maken dan ! Ongewoon veel wandelaars langs de steigers en verder op in het bos. Misschien een idee om met de Fotofilosofie tentoonstelling aan de boorden van het glimmende water hier te komen staan, dachten we. We reden tot aan de fabriek richting het vijfde Sas waar de waardin met bijna dezelfde naam met het traditionele ronde dienblad in de deur stond aan de overkant van één van de kanalen. Drankjes, voor sommigen een teveel aan spirit waardoor ze gaan verloederen, voor de gebruikers met mondjesmaat een even wat vlotter bij een dieper gevoel raken, voor nog anderen gewoon lekker en uitkijken voor teveel er van.  

Wat nog bijblijft van het verhaal van gisteren ? De voorspellingen van de non over wachten op de diegene met een aparte roeping en wat ze zei rond de dood van een vriendin en haar geliefde die haar dan een maand later volgde. De gesprekken met de andere boerendochter en haar vriend over streek gewoonten onder meer, verschillen tussen Kempen en Hageland en hun mensen. En dan weer onder ons alleen, reflecties over het hebben van kinderen en van waar en waarom ze hier komen en hun verhouding en reacties tegenover mijn filosofische en intellectueel artistieke zoektochten. Over wanneer ze kwamen ook, over zij die eventueel nog komen gaan… . Te koesterende conversaties op deze veranderde uur dag. Op naar de toekomst ! De meerpalen voor de boten waren juist Guinness pinten, wit vanboven en donker beneden en de waard, waardin en hun helpster hun rust kwam er weer bijna aan. Het juiste medicijn bij de juiste patiënt brengen, haha…gelukkig waren de meesten per fiets en was er ook veel soep en frisdrank en…paprika ! Er werd niet alleen Sint Bernard en ander Belgisch lekker verzet, er wandelen ook honden met die naam door, de wereld, het leek wel of hij overal in vrede was…terwijl het land zelf werd bestuurd door onverstandige lieden die de desastreuze interventie avonturen van de vertegenwoordigers van de big business wereld onderschreven en al zo vluchtelingen stromen op gang brachten en steden en dorpen tot puin herleiden… en alleen groepen fanatiekers de schuld gaven, … en het belang van hun stemgedrag met betrekking tot het buitenlands beleid… vergaten ! Morgen weer een dag

Mag ik eens een paar uur uw kerk lenen padre ?

Allemaal goed en wel en dwaas die Halloween toestanden die én willen vieren én willen verbergen dat de dood een onbegrepen taboe is. Maar er was rond deze Allerheiligen en Allerzielen ook weer een herdenking mis voor de overledenen van dit jaar. Vier foto’s van een doodsprentje met ongeveer leeftijdsgenoten, mensen die in een oorlogsdorp van weleer eenzelfde bestaan deelden in goede en minder goede dagen. Ik was er voor eens stuk getuige van, het deel na de tweede wereldoorlog dan, zij waren tieners of een jaar of kind van toen. Je kan dat allemaal literair niet verwoorden want je zou al die mensen en hun omgeving en levensomstandigheden en de tijdsgeest moeten gekend hebben. De priester, een autoriteit in ethische vraagstukken aan de universiteit, vroeg of er heiligen in de kerk zaten, ze mochten opstaan. De kerk heeft een andere definitie van heiligen dan ik, dacht ik, vele zielen overkomen hele moeilijke dingen en ondanks alles blijven ze in de heiligheid van het leven zelf geloven, niet dat ze hun moeten opofferen, maar ze doen het dan toch maar ! Ze verdedigden niet zo maar het instituut Kerk; maar vooral de lijdende naaste…het waarom van het lijden, een hele multidisciplinaire aangelegenheid, die men in de Kerk te eenzijdig benadert. Op mijn terugweg naar huis passeerde ik in Averbode een kerkhof voor en van een paar honderd paters, allen bijna minstens zeventig, tachtig of meer geworden…een tiental hadden een bloempje gehad. Interessant gegeven weer, er passeren er dagelijks niet weten hoeveel door een mens zijn hoofd, dingen van dagelijkse mensen met hun problemen, dingen uit de wereld van de TV, onrecht allerhande waar hier en daar mensen dan toch iets proberen aan te doen,…zoals die Nederlanders die de politie in Manilla hielpen van een begin te maken met oprollen van netwerken van cybercriminaliteit (in dit geval prostitutie van kinderen !!!). Chapeau voor die mensen en de mensen van de politie ginder.

Even de Eerwaarde aanschrijven Sta mij toe je een link te sturen, die zich vertakt in een 24 tal linken die allen met de zin van het leven te maken hebben. Van uit Uw publicatiedomein, is de link ‘de blogfilosofen’, waar ik zoals Teilhard de Chardin verbanden tussen wetenschappen en het spirituele naspeur misschien interessant.  Maar minder theoretische lectuur vindt je op tal van plaatsen, allen onder de noemer ‘geloven is een zoektocht’ en ‘herinneringen’.  Ook een hele brok verzet tegen oorlogen en politieke onzin onder de noemer ‘filosofisch verzet’, titel die ik ontleende van wijlen een collega van U die mijn grootvader in een publicatie rond de oorlog tegen het fascisme zo omschreef.  Gisteren wisselde ik een paar woorden met U aan de uitgang van de kerk waar ik de herdenking van onder meer mijn moeder bijwoonde.  Ze was een hele goed buur en vriendin van uw nicht denk ik.  Ze vertelde mij vroeger hoe zij met haar vroeger per fiets naar ‘den Heinkesberg’ in Wever reden voor een gunst voor de klein mannen .    Mooie kapel trouwens, nog gebouwd in opdracht van een Dyonisus Vicca waar van onze tak van de familie gedeeltelijk van afstamt volgens onderzoekwerk van een overleden oom van mij.  Mijn vader, fruitteler en fruithandelaar zoals U wel bekend ook vaak te vinden, niet alleen op de camions maar ook op de tractor zoals uw broer geloof ik.  Bon genoeg gesitueerd, hopelijk heeft U iets aan dit 1418 bladzijden tellend werk, met U er bij gisteren 1419.  U had het over heiligen en opstaan…ik dacht aan een zus van mij die ons ma jarenlang verzorgd heeft, ons ma die samen met een oud Boerenbond man de bejaarden vroeger altijd ging bezoeken.  Negen jaar heeft je nicht het op haar ziekbed volgehouden en wij kregen bij bezoek aan ons ma altijd een verslag.  Deze dingen maken het leven echt de moeite.  Bedankt nog voor de mooie herdenking van gisteren; aangepast aan het soort reflectie dat ten gevolge van onze tijdsgeest nog steeds doet.  Tijd om de parochianen eens ten volle op hun ook sociale en politieke verantwoordelijkheid te wijzen vind ik zelf. Dank U voor de aandacht.  Octaaf Coeckelberghs (die met zijn lange haren)…al in oorlogsverzet van in de tijd van Vietnam versus USA…en nu nog altijd in de tijd van 66 legers tegen Syrië en bondgenoten… veel over geschreven, eerlijke journalistiek, zoals ik gisteren bij terugkeer bij een stop in Averbode las op een affiche.  Hier is de link  :    http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be/ Beleefde Groeten, Uw werk is heel heel nodig, het is wraakroepend en hemeltergend dat er onder meer medicamenten van embryo’s zouden worden gemaakt !!  (en dat de overgrote meerderheid zich niet actiever met binnen-en buitenlandse anti-oorlogspolitiek inlaat !

Samenvloeiende omstandigheden, spel van aantrekken en afstoten,

evoluties van het ‘Waarom’  zie “Heerlijk over liefde pennen” blog

             

Het leven en wie het is   Vindt sterkte in de vreugde in U zelf.

Kon me de voornaam niet herinneren, van de koster in ’t dorp, goed in de negentig, oudste man in het dorp, al koster sinds zijn zestien, zoals zijn vader Constant in de negentiende eeuw geboren vóór hem al was. De rijzig kalme organist-zanger stond op de oprit van zijn herenboerderij van weleer, hoedje op, licht hemdje met korte mouwen. In dorpen anno 2017 leven de meesten buiten het verenigingsleven om toch wel veel op zichzelf en met grote broer Media die hen veelal een vertekend beeld van de werkelijkheid geven. Toch weer toevallig dat hij daar stond toen ik op één van mijn tweewielers aangereden kwam. Ik had net twee bejaarde dorpsgenoten bezocht in twee verschillende geprivatiseerde homes waar je op zondag hooguit drie personeelsleden tegenkomt. De verpleegster die ik er over aansprak, stond er van halfzeven ’s morgens en het was halfzes ’s avonds reeds. Oud worden, sterven…alles moet maximum opbrengen. Gewoonlijk als ik me iemands naam niet meer kan herinneren komt die ’s anderendaags wel in de loop van de dag weer naar boven. Je hoeft iemands voornaam eigenlijk niet te kennen, je kent immers de mens, je hebt hem in je ingeleefd en waardeert hem om hoe en wie hij of zij is. Vertelde hem over mijn reis naar Scandinavië met mijn vriendin en onze camper. De meest voor de hand liggende dingen, de Noordkaap, de 8000 kilometer, de prachtige soorten kerken, de ruimte tussen huizen en dorpen, de dingen die er anders zijn, maar ook over het poollicht bij wijlen en het verschil tussen de golven van de heuvels van het Hageland en de zuid Deense bolle korenvelden. Ook over het feit dat die heerlijk koerende dikke bosduiven slechts voorkomen tot boven in Zuid Zweden omdat daar de graanvelden ophouden. De koster genoot duidelijk van mijn uitleg. Zelf had hij ooit per cruiseboot een reis naar de ontzaglijk mooie fjorden gemaakt, van uit Hamburg aan de Elbe, de Elbe een stroom met vertakkingen richting een concentratiekamp waar een zeventigtal mensen uit het dorp nooit van weerkeerden. Toen ik hem zei dat ik daar bijna altijd nog eens langs ga, want het is ondertussen een herdenkingsplaats en museum geworden, herinnerde hij zich waarschijnlijk de dingen die hij tijdens de laatste jaren van de oorlog zelf meegemaakt had net op het moment dat ik gelukkig over die prachtige natuurdocumentaires op TV begon, want over de oorlog wilden we beiden eigenlijk niet praten die moment…de oorlogsverzakers van vroeger en nu hun diabolische invloed moest niet op deze mooie ontmoeting doorwegen. Herhaaldelijk benadrukte de koster de oneindigheid van die schoonheid van de natuur, het wonderbaarlijke in alles. “Dan moet je zeker eens naar onze reisfoto’s komen kijken”, maande ik hem aan “of naar onze tentoonstelling in mijn tuin, mijn vriendin haar foto’s op canvassen en spandoeken; met teksten om over na te denken van mij”. Benieuwd of hij gaat komen. Weinigen doorbreken hier hun huiselijke cocon, zo merkte ik al na enkele jaren gedeeltelijke en een paar jaar volledige afwezigheid in mijn eigen huis. Na mijn opknapbeurt aan mijn huis vond ik het dus wel tijd dat er een filosoof in ’t dorp kwam, er is haast geen bank meer, geen coiffeur, geen winkel, nauwelijks een café, gelukkig een frietkot, geen pastoor, geen horlogemaker of noem maar op meer, van de vele kleine fruitbedrijven en fruithandel zaken en de tientallen kleine boeren, blijven er in elk dorp gemiddeld nog een drietal grote ondernemingen over. Maar de koster blijft zingen, niet meer om de pastoor te begeleiden, maar een ploeg leken die de mis doet volgens de richtlijnen van Rome, hun goed recht; maar afgezien van de ethische en morele waarde van sommige teksten uit de testamenten die we hebben geërfd uit streken waar men nu nog mekaar militair naar het leven staat…is het niet hoog tijd dat we onze horizon gaan verbreden met wat de wetenschap en het niet wiskundige gebruik van de filosofie ons te bieden heeft ? Ik vertelde de koster over de geschiedenis van de Denen, Zweden, Finnen, Noren…die mekaar ook meermaals tijdens hun vorstendommen periodes de kop hebben ingeslagen…en dat ik mezelf wenste zo oud te worden als hij en dan te mogen meemaken dat er een zelfde vrede in de wereld zou heersen als nu in Scandinavië bijvoorbeeld. Tijdens mijn reizen in Europa liet ik me vaak ontvallen dat Brussel het verdiende hoofdstad van Europa te zijn, want heel Europa heeft onze regio’s tijdens dit of ’t gene tijdperk aangevallen, wij zijn er nooit gewapenderhand op uitgetrokken op het familiebedrijf van koning Leopold de tweede in Congo na en de meer recente deelname aan die absurde NATO oorlogen van eind vorige eeuw en begin deze na. Niet de oorzaken daarvan worden als een op te lossen probleem voorgesteld, haast alleen over de vluchtelingen heeft men het.

’s Anderendaags, bij ’t ontwaken lig ik weer te denken over de voornaam van de koster en laat een reeks klassieke voornamen van mannen van die generatie in mijn hoofd passeren : Jef, Jos, Karel, Gust…en nog enkele anderen. Ineens propt er daar toch wel een vraagstelling in me op : ‘’’hoe heet je ex schoonvader’’’?. Het was niet precies een gedachte van me zelf, maar eerder een vraag in mijn geestelijke zijn aan mezelf gesteld, door een stuk van de combinatie van al die genen van overal die mij tot mezelf maakten. Daar die ex schoonvader zijn naam met A begint, wist ik ineens dat de koster Alfons heette, Fons, maar voor iedereen ‘de koster’. Fons, net als iemand anders in ’t dorp die de bezoeken aan de mensen in ’t dorp die in een home zit organiseert, of nog een andere met die naam die in de fusiegemeente mee aan de basis ligt van talrijke sociale woningen. Zo onthoudt je van iedereen wat en “als je overal in Europa reist”, zo vertelde ik de koster nog, kom je gezichten tegen die je aan iemand hier bij ons doen denken. Met al die bezettingen en andere economische omstandigheden, kom je hier ondertussen de hele wereld tegen. “Zeker in Brussel” vond de koster, op een hele neutrale zachtaardige manier.

Ik vertelde Fons over een oom van mij, een man met een fluwelen hart; die onze stamboom heeft opgesteld. Een vierhonderdtal jaartjes geleden kreeg een generaal van de voor het Spaanse koningshuis en de burgerij de ‘ketters’ bestrijdende Alva een stuk grond in Wever, alwaar hij een kapel bouwde op de ‘Heinekensberg’ en met een Germaanse van hier trouwde. Zijn naam was Dyonisus ‘Vicca’, zoals een gemeente in Zweden waar men in een ik weet niet hoe dikke eeuwenoude kerkdeur het Vikingenalfabet gebeiteld heeft. Zijn voorouders reisden met hun boten tot aan en op de rivieren in Spanje al van in de tijd dat één van de broers van Jezus Christus daar leefde. De voorouders van Dyonisus Vicca vestigden zich in Spanje en vermengden hun genen aldaar. Dyonisus zelf beging de stommiteit van tegen de Noorderlingen die Protestant wilden worden te gaan vechten. Verder dan ‘zij’ en ‘wij’ dacht men toen ook nog niet verdorie, de menselijke geschiedenis was al naar de botten toen de sterksten en slimste het geld uitvonden en een geldelijke waarde aan alles gingen toekennen en met de meerwaarde van de overschotten aan goederen wapens begon te maken om de eigen soort te veroveren en of uit te roeien. In de vroegste samenlevingen in andere tijden verdeelde men alles onder mekaar, ook al vocht men er bij wijlen ook al voor hoor, maar alles kreeg een grootschaliger in plaats van een grot-schalige dimensie. Clans, Clerus, Vorsten, Multinationals…tot en met topvertakkingen van de Bourgeoisie van nu, van hier en elders , bepalen nog steeds de krijtlijnen van de buitenlandse politiek. Een echte cultuur waarover er door meer en meer mensen over collectieve ontwikkelingen kan worden gepraat, is er nog altijd niet hier te lande en elders…en ook aan het individuele menszijn en de overkoepelende zin van de levens van al die mensen die men persoonlijk kent worden niet teveel woorden gewijd. Alles moet meer en meer actie zijn voor velen en oorverdovende muziek, soms te horen bij techno muziek avonden op het plein naast de koster. Wat moet hij daar van niet denken zo achter zijn piano in zijn huis, denkend aan zijn orgel in de dorpskerktoren ? De menselijke, ik schreef bijna Meenselijke soort is me nogal een fenomeen. In feite zijn we één grote familie. Hier leven we in ’t Hageland, ginder boven heb je ook Hagelanden, maar dan met drie andere klinkers als tweede letter. Natuurlijk zijn we meer familie van de één als van de anderen, men kan dit de dag van vandaag zelfs in DNA percentages gieten. Het overleven van de ganse soort hangt van de samenwerking van de onderdelen er van af, het uitsterven er van hopelijk niet van enkele fanaten die atoomwapens kunnen doen afvuren.

Maar daar over heb ik zelf al genoeg geschreven, zie één van mijn 24 blogs ‘filosofisch verzet’, onderdeel van ‘het voortijdig testament’. Met ook meer uitleg via kortverhalen, poëzie, analyses, columns, foto’s, films en alle andere takken van de kunst, alsook over alle andere personages of bewegingen in deze roman die verder wil gaan dan de blogroman die de verzameling geschriften uit ‘het voortijdig testament’ is http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be . U zal er zelfs alternatieven vinden om de grootste politieke problemen van NU te lijf te gaan. Wereldwijde miltiaire reconversie. Simpele gestandaardiseerde Sociale zekerheid Systemen. Eén Simpel Internationaal Taks Systeem, progressief en rechtvaardig. Zinvol werk. Ecologische productie. De Verenigde Naties zou hier kunnen een referendum over uitschrijven…maar zal daar moeten toe gedwongen worden want onze internationale OverHeden zijn eigenlijk OverVERLEDEN…anachronistisch, niet met hun tijd mee…we zouden immers wereldwijd telematisch kunnen beslissen of onze bommenwerpers al of niet landen mogen gaan bombarderen…tot zelfs eerst de voornaamste programmapunten zelf bepalen en dan de dirigenten ervan verkiezen…op projectlijsten of partijlijsten, al naar gelang wat de geschiedenis in al zijn facetten nog gaat voort brengen.

Er groeit een nieuwe houding tegenover het politiek establishment zoals we dat tot nog toe gewend zijn, één die meer de nadruk op GEWETEN legt dan op GEWIN. De wereld is toe aan een basiswerking van onder uit, in en buiten de traditionele politiek. CoNSCIENCE groepen : comittees for new simultaneous international elections, necessary to create more equality. Maar ik ga daar maar over ophouden of deze roman gaat de wegen van mijn vroeger werk op. Wat ik samengebald tot nu toe wilde meedelen aan het beperkte publiek dat er oor voor heeft, kan U het best overschouwen via het fotowerk van mijn vriendin. Zie Fotofilosofie Facebook. Facebook, alwaar ik naast culturele dingen en gewone foto’s wat belangrijke boeken rond geschiedenis of leerrijke artikels van anderen promoot, maar niet het soort columns die ik jarenlang zelf op de sociale media onder ‘filosofisch verzet’ schreef. Al voor dat Facebook bestond.

Ik werd uiteindelijk het gezever van zij die veel te weinig geschiedenis bestudeerd hebben en hun vooroordelen beu en ontdekte dat velen eigenlijk eerst nog toe zijn aan het overwinnen van hun emotionele problemen bovendien en zeker aan het zich interesseren voor wetenschap en filosofie, op een ondogmatische manier om zodoende niet in de fouten van vorige tijdperken te vervallen.

Om dit concreter te maken, even enkele van mijn uitgangspunten er bij halen :

°De ene oorlog is nog niet gedaan of de volgende wordt al voorbereid. We geraken er maar niet vanaf. Als wereldburger zouden we ons hiertegen TELEMATISCH kunnen uitspreken. De drang om de wereld economisch en militair te beheersen, vanuit eender welke, altijd te relativeren ideologie of regime, is een bedreiging voor de mensheid. Veel Belgen weten niet dat we momenteel betrokken zijn bij 2 oorlogen. Het sturen van gevechtsvliegtuigen naar het Midden Oosten en Libië is één van de oorzaken van het huidige vluchtelingenprobleem. We moeten onze politieke vertegenwoordigers, over de partijgrenzen heen, erop wijzen dat we deze waanzin een halt moeten toeroepen.

 

Een minuut stilte rond wereldbol, en een minuut om eens stil te staan bij wat die bol aarde is en wat een prachtige geschiedenis hijzelf achter de rug heeft om het leven er op mogelijk te maken en een minuut stilte om al diegenen die een gewoon normaal leven wilden en door etnisch, economisch, sociaal, politiek, ideologisch of wereldbeschouwelijk of persoonlijk geweld vervolgd werden of omkwamen

Herdenk het leven

Herdenk jouw leven, het leven; op de plaats waar je je nu bevindt. Een leven boordevol met andere mensen erin. Andere mensen die deel uitmaakten, uitmaken, van één grote estafettewedstrijd, die begon toen alle elementen van de NOOIT geestloze natuur, samenwerkten om de eerste levende cellen te kunnen laten geboren worden.

Ondertussen zijn ze nog met weinig, de jagers en diegenen die in primitieve stammen samenleven. Op bloedige en sinistere wijze, smeedde de jacht op geld en macht, de wereld aaneen. Aangezien het niet kon verhinderd worden, moest het al gebeuren. Alhoewel alles is veranderd, is er veel hetzelfde gebleven. Nog altijd zijn we om te kunnen overleven, verplicht van het grote spel mee te spelen, volgens de regels die ons door onze gezamenlijke geschiedenis zijn doorgegeven. Niet iedereen op deze planeet, heeft al het recht op een menselijk aandeel in de productie en distributie van alles wat er nodig is om een beetje menselijk te leven. De middelen om van deze wereld een waar paradijs te maken, werden vorige eeuw aan wapens en door speculatie verkwanseld…en het gaat maar door.

Het welvarendste deel van onze medewereldbewoners bleef relatief kalm, want zo goed had een groot deel onder hen het nog niet gehad. Het armere deel van de wereld installeerde zijn eigen door speculatiewetten gedomineerde staten op de tronen van het zuiderse deel van de aarde en toen bleek dat wat voor socialisme moest doorgaan toch niet zo een rijkdom produceren kon, liet de armere wereld zich vangen aan hoe de olie eigenaars hun elites wilden dat de Koran moest worden geïnterpreteerd of zich vastzetten door schulden die aan banken moesten worden afbetaald. Nooit meer oorlog, bleek een wensdroom. De beschaafd maffia regeert voor een groot stuk nog altijd de wereldpolitiek. Meer en meer barbaarse terreurmethoden gebruikt door staats-en privébenden, vechtend om de controle over de economie. De gewone zelfstandige werkmens of diegene die nog altijd van een loon of vervangend inkomen afhankelijk zijn, dansen nog steeds mee in de gesloten dans van het superwinstsysteem.

Dit gezegd zijnde, laten we dit hoofdstuk even afsluiten, zo niet kunnen we het niet hebben over de andere kant van het bestaan. Laten we bij dit korte stuk over het herdenken van het leven; ook eens even stilstaan bij het doel dat ‘leven’ nog zou kunnen hebben, buiten de strijd om sociale rechtvaardigheid om. Laten we het soms ook hebben over wat we hier van mekaar op persoonlijk vlak kunnen leren. Over die ene grote levensboom met eeuwenoude ringen en miljarden jaren oude wortels; waar wij de steeds opnieuw ontluikende en vallende en verrottende bladeren van zijn. Waarom die kringloop, naar waar die kringloop ? Die kringloop van schijnbaar dood naar leven en terug, van mineralen en zoveel andere elementen meer, naar biologisch leven en terug naar mineralen en straling in plaats van naar af, naar het onbestaanbare ‘niets’. Nooit zullen we alle vragen volledig kunnen beantwoorden, want we missen stukjes van de puzzel…maar die stukjes herkennen we in de feiten en mensen om ons heen…of we herkennen ze juist niet meer, om redenen die weeral eens een bepaalde tijd in onze levens nodig hebben om te worden achterhaald. Zoals je ziet, op tijd het leven eens herdenken is best nuttig qua beleving van alles waar je niet alle dagen bij stilstaat. Octo 1augustus2009zaterdag

Intro kortverhaal “er was dus toch leven na dood” zie vroegere boeken

Ondertussen niet zo'n tien, twaalf, maar twintig jaar geleden schreef ik de volgende zinnen :

"Er zal vrede komen in het hart van diegene(n) met een eerlijke ziel.   Behoedt de wereld van vernietiging en leidt de mensen naar betere levens. Vergeet nooit dat de wereld onverdeelbaar is. Er is maar één leven en één wereld, neem verantwoording en leef zo intens mogelijk. Wees licht om te kunnen gidsen. Ga naar de mensen toe en spreek over toekomstige vreugden.   Jouw plaats zal zijn waar jij je vrij zult voelen. Leg hun het verschil tussen de materiële wereld en de spirituele materie uit. De waarheid is eenvoudig.     Ze verbergt zich in het verleden, leeft in het heden en heeft de toekomst nodig.                                                                                 Waarom vindt men zo weinig vreugde tussen veel mensen ?   Mensen verwonderen zich niet genoeg over wie ze eigenlijk zijn en over wat het leven dat ze leiden eigenlijk betekent.                                                                         Ze zouden meer filosoof dan materialist moeten zijn, ze zouden zich de vraag moeten stellen waarom ze in een wereld van rijkdom en armoede, oorlog en vrede, stress op het werk en werkeloosheid leven.   Maar er zijn andere redenen voor het gebrek aan vreugde...redenen waarover men nog niet kan schrijven en redenen waarover niemand kan schrijven.”

 

De titel zou eigenlijk moeten zijn : “er was dus toch geen dood”.

 

Laat ons het leven proberen te overleven     Een vooronderstelling

Vermits elektronen onvernietigbaar zijn, zijn mineralen en straling dat in essentie ook. In de veronderstelling dat er reeksen van big bang cyclussen zijn, zou het kunnen dat alle verzamelde essenties van alles weer bijeenkomen als straling en na teveel druk weer aan een alfa-omega reis beginnen…straling…atoom…planeet…cel…straling…voortplanting door deling. Straling, evolutie van straling tot onze ziel en weer geest…straling.

Wat valt er zo al te observeren en filosoferen ?

Ongelooflijk veel individuen zijn als mix van voorouderlijke composities reeds door het leven gegaan en vergaan…toch werden hun verhalen genetisch, sociaal, politiek, emotioneel en spiritueel verder gezet in reeksen van nieuwe verbindingen die soms wel heel verdacht veel lijken gebaseerd op tegengestelde karakters die mekaar beurtelings aantrekken en afstoten, storen en beminnen; resulterend in weer pro en contra manieren van tegen of voor mekaar stelling te nemen. Op grote collectieve schaal mondt dit uit in partijen en klassenbelangen, vrede en oorlog. Al van vóór het kapitalisme is deze waanzin al aan de gang, de eeuwige begeleider van het wezenlijke in dit leven; het overkomen van onze negatieve emoties, samen met anderen. Dit heeft niet alleen een economisch en sociaal luik (in die volgorde), maar daardoor juist ook een politiek verlengstuk. Je kan je helemaal terug trekken uit deze werelden en op je eentje gaan leven, maar net zoals in de micro fysica werelden zal je perioden van absoluut evenwicht en neutraliteit moeten afwisselen met verbindingen maken met de buitenwereld, dingen ondergaan, leren, beïnvloeden.

In iedere situatie liggen een aantal antwoorden waarnaar je bewust of onbewust op zoek naar bent. Gewoonlijk blijf je in die situaties zitten tot dat je door hebt waar je je blind op staart…of wat je nauwelijks opmerkt.   Iets in ons geeft begeleiding bij al hetgeen we doen. Lucht heb je nodig om te kunnen leven, dat ‘iets’ hebben we ook nodig. Zoals lucht een samenvoeging is van elementen die lucht vormden, zo zijn wij ook het resultaat van splitsingen en samenvoegingen waarvan de componenten op iedere verschillende situatie via de samenwerking van die componenten gaan reageren…(of via de afzonderlijke ego’s gaan handelen).

Het zich inleven in groepen of individuen, de goede en de minder goede ervaringen; leiden op de duur tot het aantrekken van diegenen die je nodig hebt voor de dingen die jou specifiek te doen staan. Vaak al voor je geboren wordt is de voorbereiding eigenlijk daarvoor al bezig.   Sommigen komen hier om strijdbijlen op te graven en oude rekeningen van vroeger te vereffenen, er zijn er ook die gewoon de sfeer op een boerderijtje nodig hebben om weer in hun onschuldige kindertijd te belanden en zoveel mogelijk omwegen kunnen vermijden; kalme mensen tegen over te drukke; ze vullen mekaar aan; maar bij mekaar… . Door aandachtig te observeren weet je meteen wat je te doen staat en met wie en met wie voorlopig niet.   Net zoals je probeert voor een nest jonge honden met ieder hun verschillend karaktertje een gepast baasje te zoeken, zo lijkt iets groter, een voorzienigheid ook wel met ons bezig en gebruikt, liefde, vriendschap, handel en wandel hier bij als zoetigheid om ons uit onze tent te lokken.   Aanvaarden zoals de andere is, geeft mooie dingen als dat ook in de andere richting toegelaten wordt.   Krijgen en geven, leven en laten leven, complimenten en kritiek, een lach en even doorbijten. Heb je zelf voordelen ? verdraag dan dat een ander er ook heeft…(overdrijven wordt wel te veel toegestaan in de huidige samenleving). Niets is voor eeuwig, maar wat je goed gedaan hebt, dat geeft pas echte rente ! Ach, je mag nog zo duidelijk en beknopt of uitgebreid iets uitleggen aan iemand; alleen jij weet hoe het geweest is; maar ben jij geen wijs en bewust iemand, weet je zelf ook niet echt helemaal waarom wat wanneer met wie was wat het was en in welk kader wat voorviel niet vermeden kon worden, …gebeurde. Een talent moet je leren vervolmaken, het is iets dat niemand op jouw manier voor jou kan invullen. Men zegt wel eens “kon ik maar op meerdere plaatsen tegelijk zijn”. Onze voorouders van duizenden jaren terug , zijn zij niet op meerder plaatsen tegelijk onder al die deeltjes die wij nu samengesteld zelfstandig zijn ? Cellen die groeien kan vermoeiend zijn, want jonge honden slapen veel…cellen die ouder worden, kan ook vermoeiend zijn. Zijn onze huisdieren niet te verwend ? Maar ja, wie kan er de deur open zetten en zijn honden en katten terug laten jagen met al dat verkeer en de kippen van ook de buren…voor sommige dingen is het te laat, want we zitten zelden in een omkeerbaar verhaal.   Altijd is alles vol van zijn en verandering, opkuisen, hervormen, verder gaan …ieder moment is als zomers warm, opzettende wind, regen of bliksem op weg naar donder. De personages die je kende, kent, ken je niet zo maar; ze zijn symbolen van wat individueel en collectief in een aantal levens gebeurde…het begrijpen van de symboliek er achter moet je zelf uitzoeken.

“Van straling naar cel en weer naar straling, geest. Innige deelneming”, schreef ik daarnet aan iemand, “iedereen heeft een andere mysterieuze verdwijndatum”. Gewoonlijk verwijs ik dan naar één van mijn blogs; doch niet alles is uit te leggen; maar als we ons niet meer kunnen verwonderen, zien we de magie niet meer.

Het Nieuwe Schrijven . WAT VOORAFGING :

mensen die absoluut in godsdienst willen blijven geloven zouden zich beter meer op de wetenschap en het filosofische agnostische denken oriënteren en maatschappelijk aan een ander model van verkiezen en beheren beginnen denken dan het 2500 jaar oude model van burgerlijke verkiezingen ...nog een beetje en overal komen er nu ook "islamitische" partijen op die net als "onze" 'christelijke' partijen, bepaalde klasse belangen

De vernuftige wijze waarop veel toch werkelijkheid wordt

Elke dag weer een dag na een andere

Zevende van de zevende in het jaar 2016. Omwille van het begrijpen van wat vooraf en wie vooraf aan me ging bevind ik me nu waar ik me nu bevind en probeer ik aan de hand van de verschillende soorten puzzels me door diegenen die ons zogezegd verlaten hebben en de nog effectief levenden aangereikt te oriënteren. Of ik dat nu alhier moet doen bij de Nederlandse grens ongeveer of al reizende, wat voorafging legde dat al grotendeels vast. Heeft er iets absolute prioriteit in het deel leven dat me nu op mijn zestigste nog rest ? Wat zou je hier de aarde nog willen meegeven ? De internationale stopzetting van alle militaire productie denk ik. Alle oorlogen van nu zijn een gevolg van het imperialisme van vooral een aantal grote staten. Toch zijn er al vóór het grootkapitaal oorlogen ontketende oorlogen geweest, ook onder andere samenlevingssystemen, net zoals honden onder mekaar ook wel eens vechten zeker. Hier achter de statige dennenbossen met het loofwoud terug in opmars is het mooi vlak met geografische verassingen toch fietsen of langs de kanalen heen. Niet alleen het loofbos begint terrein te winnen; ook de militarisering van de planeet, de fabrieken die men wil doen blijven draaien door de zogezegde ‘tegenstelling’ met Rusland via de NATO aan te wakkeren. Oude anachronistische tendensen, net als de oefenvluchten van de bommenwerpers vliegtuigen boven deze grensstreek en de toename van de verwerking van de radioactieve afval alhier in een tijd waar zonne- en windenergie in alle behoeften zouden kunnen voorzien indien men maar op andere basis dan die van de vlugge maximumwinsten aan planning deed.   Goed dat ik in ’t Meerdaalwoud een paar bronnen weet met heel lekker gezond water, want wat hier uit de kraan komt, betrouw ik niet zo goed. Bij wekenlange regen en overstromingsgevaar loost het kernenergiebedrijf dat het nucleaire afval verwerkt immers minder afvalwater want anders zou er bij overstroming in Ezaart wel eens straf water in de mensen hun tuin kunnen terechtkomen. Waar is de tijd van de zuivere stroom de Nete, niet te verwarren met de Nethe die door Sint Joris Weert en Grez Doiceau loopt, in Nethen onder andere ? ! Het stoppen van de waanzin rond oorlogsproductie heeft natuurlijk alles te maken met de desinteresse voor de internationale politiek van het grootste deel van onze medebewoners. Jarenlang de politiek van dollar -en andere Staten volgen en regimes in andere landen proberen te vervangen, de tol betalen we nu meer en meer voelbaar. Het onder andere Belgische stemgedrag van de meeste kiezers wordt niet bepaald door de buitenlandse politiek die de grote klassieke partijen of zelfs de recente nieuwkomer nummer één innemen, maar door de buik en de eigen kortzichtige belangen eigenlijk van tegen mekaar opgezette sociale groepen. Bijna hopeloos om me daar nog eens veertig jaar willen gaan mee te moeien, omdat het me zo moe maakt de laatste tijd eigenlijk. De meeste mensen zitten ook in overwerkte toestanden, onnozel gehouden door de glitter der cultuurdingen die vooral niet tot kritisch denken wil aanzetten.

Het relationele leven van velen is vaak over complex en allerlei pogingen om aan negatieve spiralen te ontsnappen leveren niet steeds een evolutie op die tot meer innerlijke rust leidt, zodanig dat de ‘innercommunicatie’ er op verbetert. ‘Innercommunicatie’, we hebben er niet eens een woord voor, net als voor diegenen die ons reeds ontvallen zijn, de ‘heengegaanen’ , bestaat volgens deze computer ook niet als Nederlands woord. Nog meer dan de in vorige zinnen opgesomde dingen, zou ik me met dat raadsel van leven en dood eigenlijk en de innerlijke relatie van mensen en hun persoonlijke relaties onderling willen bezig houden om het één en ander in zijn geheel willen te doorgronden, zoals ik dat reeds 1944 pagina’s hiervoor deed…maar het lukt me niet altijd, wel in het dagelijkse leven via minuut tot minuut indrukken, maar literair, dat moet je kunnen opbouwen zoals ik de voorbije dagen deed…en ja, hier zit ik dan weer aan ’t schrijven voor ’t nut van ’t algemeen en ’t plezier van de enkeling in ’t bijzonder onder andere. Die innerlijke communicatie begint al laat ons zeggen van ’s morgensvroeg bij de analyse van de vorige dag of de dromen, waarmee je soms wel in andere tijdvakken van je leven belandt. Bij het letterlijke opstaan en naar buitengaan heb je dan al een hele reeks metaforen die de dagelijkse ochtendrituelen begeleiden…wel dat is allemaal een heel sterk onderdeel van die innerlijke communicatie.

Af en toe las je al eens een fijne reisdag met de fiets in of de fietsen de camionette in en op ’t einde van de dag of de dag erna of zo probeer je er de essentie in woorden van te vatten. Alles in functie van het verstaan van die puzzels van de eerste alinea.

Waverse dorpen. In begin juli nog de geur van de acacia bomen. Chaumont Ghistoux, Doiceau en Grez. Nethen, Sint Joris Weert, de holle wegen aan het Meerdaelwoud aan de woudkerk van de zoete waters omhoog en dan rechts af, de Herte-en Minnebron. De ex camping La Hetraie, met de laatste settlers die vastberaden tegen de bureaucratie van teveel planning en te weinig door de vingers zien in hun goedgekeurde chalet van weleer willen blijven wonen. De heerlijke nawerking van de warme deegwaren bij de vrouw van de herberg. Berg op bergaf, heerlijk bewegen, vier jonge zwanen aan de Zoete Waters. Paar dagen later naar Griendtsveen achter Eindhoven (niet ver van ’t gehucht America) , fietsen in de bossen en heiden in combinatie met een bezoek aan de meter van mijn gezellin. Bijna Zweeds-Deense zichten soms, op z’n Hollands dan. Vrouwen met de naam van hun echtgenoot. Toevallig ’s morgens in het boek ‘Zoon’ van de Noor Knausgnard gelezen dat de ouders van het kind hoofdpersonage niet meer tegen hun dochter wilden praten omwille van het feit dat deze voor haar naam wou kiezen, het kind verstond dat niet, net zoals alle schrijvers in hun jeugdjaren dingen niet verstonden en deze dingen zich dan geleidelijk aan door het leven zelf laten verklaren, als of je er zelf om had gevraagd.

We waren al een tijdje van plan geweest naar de meter in het home te gaan. Iemand met het etiket ‘dementie’ ondergebracht in een modern rustoord met Engelen van verzorgsters en zij, heel kalm en waardig sprekend, het verleden goed doorgrondend, relativerend, iets minder makkelijk was het heden bijwijlen…maar wat een verschil met de mannen op de afdeling die er bijna dof op nul bijzaten, vrouwen deden het daar precies in die demente wereld ietsje beter. Toen we met haar in het park van Hollands Deurne gingen wandelen kwamen we een vrouw in een rollator tegen. Vermits ik nog tot die bijna uitgestorven groep van mensen behoor die zelfs onbekenden groet of aanspreek kruisen we dus na wat jonge mensen met problemen en een blinde vrouw een vrouw met een rollator en vooral een leuk rietachtig petje. Ik op mijn beste Hollands dus “wat heeft U een leuk petje mevrouw”. Wij met ‘Zus’ in de invalidewagen stopten en zij ook. Na een lang gesprek over waar ze woonden en waar ze vandaan kwamen eerst, herkenden ze mekaar als jeugdvriendinnen. Niet te geloven ? In deze moderne tijd heb ik er wel een filmpje van hee ! Hopelijk bezoekt de ene de andere nu voortaan in het home. Het deed ‘zus’ goed, we hebben haar ook een boek uit de bib van het rustoord laten kiezen, haar de korte inhoud voorgelezen, streekromans wou ze lezen en ze kende de naam van de bekendste streekschrijver nog : Toon Cortooms. Anton Coolen kende ze ook nog bij naam zonder hem te noemen. Wie weet is dement zijn naast sleet, niet soms de eindfase van een leven en de zogezegde eindigheid van het persoonlijke leven verdringen ? De koestering in ’t verleden, maar toch, ze idealiseerde het leven niet, was nuchter wijs, toch schalks. Blij haar mee te mogen maken. De fiets deed weer genieten en uitrusten op twee kruiswagens, beeldhouwwerken voor turfstekers, banken aan een enorme watervogelplas. Wind en veel zuurstof, heerlijk gedut voor de fietstocht naar de terrastafel uiteindelijk van de Morgenstond.   Een plaatselijk musje kwam mee eten, zonder schrik, pikkepikkepik en dan weer naar de nest onder de dakgoot. Terugweg, de bijna Deense hoeven van Hollands Brabant achter ons latend, weer naar de dagelijkse dingen die er onder mensen moeten worden gedaan.  

Zag je foto

Kende je niet

Welk zonnetje voor vele mensen

Moet jij wel zijn geweest

Organiseren, delen, blijheid

Je ging op vakantie grapte je nog in een sketch

En je zou niet meer terugkomen

De toeval- logica der dingen bepaald in detail

soms gruwelijk het dagelijks bestaan

Enkele centimeters, een druk verkeerspunt

Honderd één factoren

Ze maken nu radeloos en gek van verdriet bij velen

Ze beperkten je tussen ons zoals voorheen voortbestaan

We moeten ’t aanvaarden. Woede, onmacht, verdriet

Het treft nu ons allen en enorm hard de meest geliefden

We zullen gewoon verder met je praten en voelen

Want je bent er nog zoals Sint Augustinus honderden jaren terug schreef

En ook de voor de wetenschap is onze bouwsteen nummer één eeuwig : straling

Op een aantal momenten in de toekomst

Die ons eeuwig altijd zo of zo bindt Zal je weer tussen ons zijn, met één, twee, drie....

Tot het ook onze beurt is en je ons in je nieuwe zijn inwijden kan

Laat ons de dingen waar je mee bezig was samen fijn voltooien

Samen hier en de gene zijde beleven, als zijn ze één -voor je familie en vrienden

Kijk eens naar de hemel met al zijn sterren bij wijlen. Sterren staan centraal en een aantal planeten en zo bewegen zich in een baan rond om hen, net als in de micro wereld. Net als eenieder omgeven wordt door een aantal personen met een bepaalde soort aantrekkingskracht. Vermits ons zijn uit dezelfde materie als die in het universum is opgebouwd, in origine al gedeeltelijk bezield met ‘de geest’ die de evolutie naar meer en meer bewustzijn via de stof met zich droeg, is alles aan het leven verwant met mekaar.     Een hond zet zijn zich door de evolutie toegeëigende leven en overleven via zijn soort verder. Waren er nooit honden en katten geweest, de aarde zou met miljarden ongedierte meer zijn overspoeld…net als we met plezier van bijvoorbeeld de melk van ons vee overleefden, moeten we iedere soort wel ergens dankbaar voor zijn in plaats van ze blijven af te slachten…wat we al doen sinds ‘we’ mekaar hebben leren afslachten in feite. Groots symbolisch verschil met wij onder mekaar en de verhouding van de sterren en planeten is echter dat we alhoewel alles één is, we mekaar wel meer raken en daar in zijn we meer een beetje familie met de microstructuren, de centrale kern van het atoom, met middenin zowel de rust van het neutron evenwicht van plus en min als de plus geladen proton die in interactie kan gaan met de min geladen elektronen rondom hen. In de fysica en de chemie, de ouders van de biologie gebeuren die dingen met de magische logica van de wiskunde, voorspelbaar, altijd kan het niet anders dan; de objectiviteit is een koel persoon. Wij als mensen uiteindelijk, hebben al meer keuze. Alhoewel veelal alles een voortzetting is van wat door onze voorouders werd vastgelegd en wij hen in een ver vertakte vorm eigenlijk zijn, hebt U nu de keuze om op te houden met lezen en iets anders te gaan doen. Het ‘doen’, net als wij een kind van de ‘stof’, een verlengstuk van het minerale fysieke en chemische zijn, verhoogt net als de evolutie ons bewustzijn; terwijl we met onze dingen bezig zijn, werken we aan onze relatie met mekaar, onze omgang met ons eigen. Een heel leven lang ,tot op ons sterfbed; waar we mekaar nooit gaan vragen tot welke politieke partij we behoorden, maar waar voornamelijk het innerlijke en niet alleen de meest dichte familiale verwantschap die we met mensen hadden uit onze herinneringen zal opborrelen…we komen van straling en stof en alles wordt weer straling en stof. Dit zijn helemaal geen onbelangrijke dingen in een wereld waar men zogezegd uit naam van God maar in dienst van het grote geld; dagelijks duizenden afslacht. Competitie kan mooi zijn in de sport…de economische competitie in de huidige machtsverhoudingen leidt tot meer en meer barbarij echter. We zijn hier niet om de wetten van het veelkoppig monster van de haat en intolerantie en het teveel willen bezitten en er verkeerde dingen mee te doen te blijven ondergaan. Eerder zijn we hier om te begrijpen waarom we persoonlijk met die en die mensen in ons leven werden geconfronteerd en hoe dat allemaal in mekaar zit !


Voor onze goeie gebuur

Ooit jongste burgervader

Op praktisch vlak veel geregeld voor mensen

Gewoon de gemeentebelangen dienen

Niet die van de grote politieke strekkingen

Hij liet zich niet recupereren door de grote politiek

Bleef Volks. De Tuin. Groenten, vruchten, de beesten.

Ook daarin, Maria zijn grote steun

Zie ze nog in hun koets bij hun trouw

De Marcel, met buren en wie ook praten

Naar de duiven kijkend met m’n pa

Het lichte delend,

Het zwaardere mede dragend

We gaan zijn typische lach missen

Reis maar verder nu Marcel

We redden het wel ! Sterkte Sam, Maria en eenieder.

Duizenden herinneringen van in de tijd van de voorouders

zullen ons verder dragen

Epilogen als verjaardagsgeschenk

Bouwstenen van ’t eeuwige

Weet nog de intensiteit

Van je laatste verjaardag dicht

Voor mij, vóór je reis

De toestand van ons zijn

Die je schetste

Weg en toch verbonden

Door ’t verleden beleefd,

Beleden, geleefd, gezeefd

Zogezegd geschonden

Begaan met beiden’ s heden

Omwille van gezamenlijk gestelde opdrachten

Ook van een voorverleden vóór ons precies

Barend vreugde en delen van dalen

Voorzichtiger leren omgaan met mekaar

Deelverzamelingen van zovelen

Om ook nog eens voor te zorgen

Veelbelovend, soms uitdovend

Altijd weer een blije gedachte

Die ’t smeulen activeert

Heel veel geleerd en gedeeld

Vele epilogen op vele gebieden Wens ik jou

En als ’t even minder moest gaan…

Weet dan dat ik…van je… door die ik van jaren terug

Voor een heel warmhartig goede mens

Kalmte en Jovialiteit

Wijsheid en Levenslust

Zij gaan niet van ons heen

Marvel Nestor had hét allemaal

Deelde er veel van aan ons uit

Niet alleen door ’t verhaal van de handel in fruit

En daarom ook is ‘t

Dat het lied van ’t leven

Nee, ’t gaat nooit uit

Komaan vrouw van zijn leven, zonen, familie…

In nagedachtenis van de oude Nestor en nu ook zijn zoon

Vooruit !

Zeer innige deelneming

Weer een fruitman in de hemel

Hij zal niet alleen zijn !

Met de Nestor’s was het altijd heel fijn handelen

Eerst de grapjes, dan het werk

Camion laden en lossen op ’t gemak

Dan koffie en gezellig

zijn

Praten en echt samen mens zijn

gelukwensen, laat het écht een jaar van verandering zijn

Bonk van ne vent

Wees met je zelve in rust, content

Laat geen chemie je nog opjagen

Ook geen ‘rook’ je rust dragen

Je moet niet grof plezant

Voor iedereen willen zijn

Van té veel van dát plezant

Komt na de roes : AMBETANT

Dan zien we niet zozeer

De man weer met het goede hart

Maar de gast onder hoogspanning van te veel

Niet meer all cool maar alcohool, rook, pillen

Rotzooi die geest en gestel ondermijnt

En ander van dat zogezegd ‘plezier’

Bokssporten en werk onbekwaam na ongeval ?

Met eenieder heeft het leven bedoelingen.

We moeten leren mekaar te aanvaarden, eerder dan af te stoten

De één is beter in aanvaarding dan de andere

Maar niet alleen een kruik is breekbaar onder druk

Je bent al een tijd misschien beter bezig

Doch pas op, op vijf minuten en minder

Zou het op een dag zelfs in een paar seconden

Verknoeid kunnen zijn, hetgeen je weer opbouwde

Het ga je goed dit jaar !


Beste papier, hier nog wat woorden voor jou, niet verder vertellen !

De stilte in het woud van dennenbomen en wederkerende inlandse eik en varens en acacia’s , wijl de honden alles naspeuren wat naar een maaltijd of sekse spoor zou kunnen leiden. De rioolleidingen kregen een douche door de overvloedige meiregens, de waterpijp van het dak spoot water met stuifmeel zoals een stier zijn zaad. Ik raakte eventjes, heel eventjes maar met mijn blackboot een hoekje slak…en oeps, een heel licht krakje doorbrak de stilte; op een honderdste van een seconde snapte ik, ‘niet doorduwen’ en zo bleef ze in leven, wel met een druppelend plafond bij regen waarschijnlijk voortaan. Groeit wie weet wel dicht. Nooit iets van geleerd op school of tv.

Ik plooide het zo liefelijk door haar gestreken zakdoekje open en de drie jonge hondjes kwamen op hun grappigst naar me toe, me uitnodigend tot hun zo verfrissend energierijke spelletjes. Soms wat tekenonderzoek en geknuffel en geknauw, dan verdwenen ze onder de platen in de door hun ouders gegraven gaten. Cadeau gedaan aan Oxfam donoren later.        Nam mijn notaschrift, het achtenzeventigste zeker in mijn leven en keek eens even na waar over ik sinds de lente geen tijd of muze had om de in mij beleefde muze er van ook in getypte letters uitvoeriger te verwoorden.

Het ‘wereldfeestje’ bijvoorbeeld, onze tweede fotofilosofie tentoonstelling. Mensen lopen af en aan, nee, slenteren, tegen hun zin lijkt het wel; tussen de standjes van de nieuwe Belgen die armbandjes, Oosterse mystiek, troetelpopjes…verkopen, de kamers van hun kinderen, een niet onaanzienlijk aantal kamers eigenlijk; liggen er al vol mee. De nieuwe Belgen sloven zich uit om toch maar iets te verdienen, net zoals een deel van hun collega’s op de klassieke weekmarkten elders. Ze plooien Indiaanse doeken heel mooi; geven kleur en vorm weg, niet zo duur want men werkt nog tegen centiemen waar ze gemaakt worden, kan je het geloven ! ’t Merendeel van het wereldfeest bezoekers, zouden ze er om Balen ? Bovendien is de concurrentie in de wandeldreven van het feestgebeuren groot. Er stond zelfs een paar kunstenaars, een fotografe en een schrijver die samen het dieper nadenken over dingen gratis promoten. Hij, de filosoof, te duur en te langzaam om nog in ’t systeem te passen, het productiesysteem dat ook zo van de goedkopere jongeren profiteert en de ouderen langer wil doen werken omdat door de automatisatie en digitalisering anders te veel vervroegd pensioen moet worden betaalt. Ze hadden wel geen honderden bezoekers meer zoals op Manifiesta; maar wel toch een aantal grappige en verassende contacten. Mensen konden ook tegen onkostenvergoeding de ambachtelijk gefabriceerde postkaarten van de grote spandoeken verkrijgen, kaARTen om de medemens per post een filosofisch ruggensteuntje in ’t leven te geven. Doch, de tijd nemen om in de tent-tentoonstelling binnen te komen en te lezen; het waren er een pak minder, veel Balende Belgen dus, alhoewel de spandoeken van buiten af goed zichtbaar waren.

Op Manifiesta ging dat vlotter misschien omdat daar een meer sociaal betrokken publiek op af komt ? Veel blikken van ‘we kijken wel’ of ‘we hebben te veel rond ons hoofd’…veel mensen die teveel TV gewoon zijn of oppervlakkig amusement; zich niet meer diepzinniger leren uiten hebben of meningen kunnen vertolken…de TV doet dat wel voor hen, of de kranten met de meningen van die die ’t speculatiekapitaal moeten verdedigen. In gesprek gaan over oorlog en vluchtelingen en wie er met die oorlogen begon en hoe dat verliep en alle dagen verloopt,’ veels ‘te moeilijk en oh zo verwarrend en over politiek praten, maar dan heb je direct ruzie tussen vrienden en zo als je niet uitkijkt. En waarom dat dan allemaal zo is…ja zeg ! Ok dan, er zijn ook spandoeken en postkaarten over het ontstaan van de schepping, over liefde en dood en psychologische, gewone dingen…ook al t e riskant zeg U ? Goed dan, loop maar voorbij en koop het zoveelste knuffeltje! “Laat ons het leven proberen te overleven” en “Het is heerlijk te weten dat je bewust leeft” zijn dus duidelijk niet aan U besteed ! Gelukkig was er nog dat meisje van een jaar of vier, dat achteraf naast ons op een stoel zat bij het optreden van een groep Latijnse danseressen. Zij, verkleed, gemaquilleerd zoals men met kinderen op festivals doet : “waar hebben jullie dat ijsje gehaald”? “Daar, om de hoek”. “Nee, dat is daar niet denk ik”. Een poosje later kwam ze met haar zusje of zo terug met een ijsje; de natte stoelen met hun verkleed klederen droog wrijvend voor ze zich zetten. “De mijne is choclatte zwarte …en de Uwe…wilt ge eens ‘lekken’” ? Opeens de andere “we moeten gaan, ze komen ons wéér halen”.

de snelheid van licht en de mikro-en makrokosmos Als we naar de maan kijken is het licht dat we zien 1 seconde onderweg geweest. Het licht dat rechtstreeks van de zon komt, het zonlicht, doet er acht minuten over.   Het licht uit de macrokosmos komt dus uit het verleden(nog van de big bang) en bereikt ons als waarnemer in het NU...de grens van verleden met toekomst.

Ook de microkosmos is een niet volledig volgens dezelfde wetten opgebouwde wereld met kernen (atoomkernen) zoals de sterren en elektronen(planeten, manen) die errond cirkelen. Heeft het atomaire licht ook een snelheid nodig om ons te bereiken of valt het volledig met onze tijdszijn samen of...of reist dat anti-materie-licht in de richting van de toekomst als we de richting van het licht uit de macrokosmos als het verleden beschouwen

...of valt de snelheid van het atomaire licht niet samen met het uiteinde van het verleden en bevindt het licht in de atomen hun antimaterie zich in ons hier en NU in een genetische of atomaire vorm die tevens het volledige naslagwerk van ons verleden vormt ? Ik denk eerder aan een combinatie van de drie stellingen, met altijd een 'voorzienigheid' naar de toekomst toe. Wat kan ik daar nu mee aanvangen zal je zeggen?

Vermits onze geest één is met de materie, want we komen uit de straling die de materie vormde voort...en alles wat er gebeurt met materie en straling te maken heeft en weer straling en uiteindelijk weer één punt met bijna geen inhoud wordt; kunnen we ons beginnen afvragen of we niet al geen miljarden bigbangs en ontwikkeling van biologisch leven meegemaakt hebben. Miljarden herkansingen.

Uitgaande van het bovenstaande, kan je een aantal schetsjes maken.

De ruimterekening gaat van klein naar groot. Ruimte werd door de big bang geschapen, werd groter en groter en groeit voort. De tijdsrekening gaat van verleden naar toekomst, van min naar plus.

De snelheidsberekening van macrolicht en microlicht met waarnemer gaat van min naar plus, van verleden naar toekomst en wij als waarnemer altijd op het uiteinde van het recentste verleden...ons wegdek om te rijden, de toekomst, altijd in 't oog houdend. Vergeet niet op tijd te rusten...zodat je bewust dagelijks de toekomst weer plannen kunt...in zoverre die toekomst al ‘plan’ baar is...soms kan je er alleen maar op inspelen... .octaaf

ZA15OKTO2016 Kwart voor drie gisteren begonnen, kwart na drie vanmorgen gestopt. Het werk van de voorbije veertig jaar van tien delen naar hoofdzakelijk drie gebracht en deze nieuwe start, ‘het nieuwe schrijven’ op gang gebracht. Ochtend. Op de radio heeft men het over taalstudies om de tijd van de 17 de eeuw te begrijpen en de beeldcultuur toen. Tof, maar mensen zouden best onderwezen worden over de niet alleen positieve invloed die de beeldcultuur op hen heeft. Stoofje aan, thee gezet, honden ritueel der blijdschap, ze stonden na hun blije sprongen al op de oude schuif af van boven, zonder dat ik het wist of vroeg. Het tafereeltje maant de kippen en aan tot wat zang om maïs en de haan tot het bewaken van de hiërarchie in de gemeenschap. De duiven hun eten is op, want ze komen zich bij de kippen instaleren. Geen muis in de levende val vandaag, voorlopig geen fietsrit met de honden in de bos, want er is een cross. Wou eigenlijk ne cross schrijven maar dat geeft van die vervelende foutcodes. Goe geconditioneerd zijn wij ! Eerst mochten we alle c’s met k schrijven en veel andere dingen en een tiental jaren later gooide men de wetten weer overhoop. Bovendien blijf ik er bij dat ik in familie twee ellen hoor. Een beetje minder macho dingen in de familie en dat kan wel hee taalgeleerden.   Doordenkertje. Langer mag dit niet worden, of U haakt af. Beeldcultuur en snelle denkgewoonten. Voor meer, google de blogfilosoof en zijn 24 blogs zou ik zeggen. Authentiek materiaal, want de er zitten nog een aantal taalfouten in het proza van de blogs en dialect hier en daar (al of niet schuin in beide betekenissen) in de’ gedichten’, zal ik maar schrijven, want op poëzie moeten zo van die deeltekens waar het soort vingeracrobatie voor nodig is dat tijdverlies met zich meebrengt…en tijd is geld…allen weer de file in om vaak overbodige dingen te maken over aan over bureau toestanden mee te doen. Ingewikkeld wereldje, maar bon, men zit toch weer aan de onderhandeltafel om de oorlogen te doen stoppen, maar meer daarover op de blogs die ik U ondertussen al wel doen vinden heb, laat ons hopen, na toch wel weer dan een decennium sociaal activisme op de sociale media; wel is waar. Wat de meer asociale media betreft, zie maar dat U zich niet te veel laat wijsmaken vandaag, want ik heb me al laten vertellen van morgen dat alles in kannen en kruiken is en de regering voor billijke besparingen gaat en “jobs, jobs, jobs”. Hun groeimodel zit echter anders in mekaar dan wat gewone, nog niet door hun leer aangetaste mensen van het leven verwachten. ‘Ik laat mijn zaak rusten’…of moet dit ook al in ’t Engels geschreven worden : “I rest my case” of zo.         U mag mij altijd laten weten of ik niet beter in de bos had blijven wandelen vanmorgen.--tempels, kerken, moskeeën , mooi; maar op natuur, je zelf, anderen bouwen—

Zusjes, maar niet maar zo

-éne had iets met beelden en trok woorden aan

-een andere bereidt voor de gemeente jongeren voor op het bestaan

-de vierde maakt van het vak fysica iets moois en zachts, zo logisch

-nog ééntje, tovert zomaar een kasteel uit haar mouw

-dan die ene houdt zoals de overige naast een gezin een halve provincie mobiel

-de jongste, exporteert Hollands-Vlaamse grappen, lachen en handelen

 

Beste,

Mijn werk bestaat uit vijf delen en behelst iedere vorm van literatuur, maar dit deel zijn voornamelijk een verzameling columns tussen 2006 EN 2010 geschreven voor de dagelijkse hoofdpagina van Skynetblogs. Er zitten ook een aantal essays tussen over wat er met onze democratie internationaal aan de hand is tussen en vooruitkijkend enkele denkoefeningen rond het democratisch gebruik van de telematica naar de toekomst toe. Dit deel dus, Filosofisch Verzet, 370 A4 pagina’s, is ook een getuigenis van hoe de grote media de dagdagelijkse gebeurtenissen tijdens die jaren internationaal heeft gemanipuleerd en een ervaringsverslag van mijn jaren werking in de Telecomsector, tegen de privatiseringsrage destijds. Nog altijd zijn dezelfde mechanismen om bewustwording tegen te gaan werkzaam. Nog steeds heeft de meerderheid van de bevolking niks te zeggen over deelname aan oorlogen, militaire reconversie, eenvormige, eenvoudige en internationale sociale statuten en gestandaardiseerde eenvoudige taxatiesystemen. Mijn werk (dit bestand en de zes anderen )is raadpleegbaar via internet http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be en de onderscheiden linken (een deel ook in het Engels vertaald), niet alleen sociale analyses maar ook vooral artikels en essays rond zingeving van het leven; niet van uit een godsdienstige maar van uit een wetenschappelijke benadering, die ruimte laat voor de geestelijke en psychologische noden van de mens, vertaald in alle literaire stijlen met eigen foto en videowerk en recent dat van een fotografe die met mijn teksten werkt (link Fotofilosofie). We stelden al op Manifiesta en Fiesta Mundial ten toon en binnenkort op de Vredestoren in Eben Ezer of op plaatselijke activiteiten.   Na 2010 heb ik het schrijven van columns aan anderen overgelaten en nu verspreid ik via Facebook en Philosophical Resistance (pagina) en in eigen naam een aantal progressieve auteurs, voornamelijk rond de chaos van de huidige wereldpolitiek. De voorgaande link was een blog met de actueelste posts in mijn project. De volgende link geeft een globaal overzicht, met linken naar de gedichten en 56 filosofische essays, sociaal psychologische inzichten in theorie en praktijk en een drietal theatermonologen rond een linkse kijk op schepping en het psychologische en sociale leven van de mens, een kijk die de weerstanden van mensen die door de Godsdienst van het sociaal progressieve denken afgehouden worden, doorbreken wil .                             Tot daar een schets van mijn alle domeinen van het mens zijn omvattend literair, maar vooral sociaal en menselijk project. Ook raadpleegbaar via de overkoepelende blog

Media ‘watchen’ en werken voor Facebook vrienden

Zie boekdelen ‘filosofisch verzet’ en later onder meer het bestand en boekdeel : ‘het Hageland wil niet meer voor oorlogen betalen’, gebaseerd op interventies op Facebook, maar dan vanaf 2017 (de vorige zie de blog ‘blogverzet’ en andere

-Sinds Internet bestaat breng ik dagelijks vooruitstrevende info over internationale toestanden en filosofische aspecten rond het bestaan, het begon zo :

 

  • Theatermonoloog intermezzo
  • °Eerst was ik supersnel...straling, weet je wel. Toen begon ik te vertragen...atoompjes gingen me dragen. Daarna begonnen die wat te prullen...dra zaten we met moleculen. We hadden het kunnen weten, dat moest eindigen met planeten. Wat dan weer redelijk eenzaam was...zo ver van mekaar afstaan...maar dat deden we toch ook al relatief gezien als atomen...maar nu was 't gedaan...want er zaten celletjes aan te komen. Die celletjes leerden altijd nieuwe spelletjes...van toen ze met sex begonnen experimenteren moesten ze zich niet meer copiëren. Van de celletjessex kwam het eerste orgaan en lichaam...en nog was 't niet gedaan. Tussen allerlei soorten groot en klein is ook de mens ontsproten. Wat had hij een leven misschien. Bleef hij in 't begin niet in de buurt van zijn bomen hangen ? Eten genoeg , aan werken ging hij zich niet laten vangen. Nog bossen genoeg, jacht en pluk en op tijd nog andere leuke dingen. Van zodra het ergens te koud werd zijn we dan van de ene naar de andere gordel getrokken...altijd maar van 't goei leven blijven dromen. Er zaten ook mensen tussen die nooit kontent waren met genoeg of zo maar een beetje...ze wilden stamhoofd, koning, beursspeculant... en zo heten. Alles wat voortaan werd gemaakt, eigenden ze zich toe...ze leerden ons werken voor een loon en kopen en verkopen, niet meer gewoon produceren en verdelen. Zo werd dus het geld, de duiten ...geboren...en hoe meer er werd gevochten voor die duiten...hoe meer we naar ons schoon leven konden fluiten. En gaat ooit eens het licht voorgoed uit? Toen vonden de nooit contenten dan nog eens de wapens uit om anderen hun streken te veroveren. Ondertussen kamen er velen, ze noemden Confucius, Lao-Tse, Boedha of Onzen Lieven Heer en den Allah, ze hadden het misschien goed voor...maar wij hadden vroeger genoeg aan de zon en de maan, een kampvuur en eten en aan ons eigen innerlijke bestaan; de rest was allemaal goed om weten en soms mooi vertaald. Ook veel filosofen sloven zich door allerlei uitleg heen, iedere tijd volgden ze alle wel en wee op de been. 't Ergste was altijd dat een deel van die tisten alles alleen in dienst van de boze machthebbers wisten. In feite kwam het samenleven beheren ons toe, en niet de nooit kontenten; maar was het al niet te laat...ze bestonden al uit een legertje serpenten, hun pluim of hun bik of hun krijt altijd tot collaboratie met het kwaad bereid. We besloten ons wel ten allen tijden tegen hen te keren. Waarom zouden we voor hun onzin blijven kreperen ? We bestudeerden hoe dat toch allemaal kwam...dat we ons steeds lieten vangen door hun telkens heraangepast gezwam. De ene keer riepen ze "' t zijn heidenen, hak ze in de pan", dan weer " "pak ze want ze lezen Marx of de Koran". Nu durven ze wel niet meer te roepen "pak de olie...", maar we zijn nog altijd de dupe verdorie !
  • Ps : mijn essays over de geschiedenis van de filosofie zelf, die de evolutie van de wetenschappen volgt, maar ook een reflectie is van persoonlijke karakters : http://deblogfilosofen.skynetblogs.be

 

 Wakker worden. Met respect voor jullie en anderen binnen links hun inzet, maar verder doen binnen het huidige democratische systeem van in de tijd van het oude Griekenland ? We hebben iets aangepaster nodig. Eerst een programma voorleggen ter stemming, dan de dirigenten, internationale eisen om militaire productie te ontmantelen, taks systemen eenvoudig te maken en rechtvaardig, lonen die mekaar niet beconcurreren, speculatie afschaffen, goedkoop wonen enz...het is dat of de afschaffing van de loonarbeid en de handel, gewoon produceren en verdelen met een internationale munt als ruilmiddel gewoon http://philosophicalresistance4.skynetblogs.be Aanvullende duiding en standpunten : http://filosofischverzet.skynetblogs.be


René ? Hij lacht weer van achter de schermen

René, gewoonlijk bij een schrijven als dit, komen er tranen bij de laatste regel, in jouw geval kwamen ze reeds na 'René,'. Jij was in onze jonge jaren en zoals we later nog bij wijlen hebben ervaren een meester in de gulle lach. Heerlijk, mensen die niet veel nodig hebben om van uit onverwachte hoeken blijdschap te brengen. Jij wou me van alles bijbrengen. Vissen in de kreek in Hofstade, atletiek, alles ook eens van een andere kant bekijken, gastvrijheid aanvaarden. Als mensen mekaar wegens afstand en omstandigheden uit het oog verliezen, groeit er een soort afstand. En dan ineens, zijn ze er niet meer. Dan ontstaat een nieuwe soort afstand...want zoals Augustinus schreef : "ik ben gewoon aan de overkant". De wereld en zijn mensen blijven doorheen de domino's van het verleden verder met hun leven gaan, wijl jullie terug deel uitmaken van dat soort straling dat aan het begin van het leven stond, wie zal het zeggen. Misschien zijn onze geliefden wel korter bij dan we denken...ik hoop je lach af en toe nog eens te mogen ervaren jong...en als je nog eens onder de ene of andere combinatie mocht terugkomen, dat je van alle lijden gespaard mag worden. Innige Deelneming aan de familie en allen die het plezier hadden hem te kennen.


 

Innige deelneming aan Jos en de hele familie. De streek gaat je missen Maria. Je gezonde blozende wangen en je zin in het leven, je werklust; bekommerd om alleman. Immer de zo juist mogelijke oplossingen zoekend voor eenieder. Je gulle lach en graag grappige nieuwtjes vertellend. Weet nog toen je me bestoefte om mijn optreden in het lagere school cabaret met m'n gedicht "ik ben een jongen" en zo meer. Je hebt veel goede energie helpen verspreiden. Doe ons ma de goeiendag en niet teveel pannenkoeken bakken en boterhammen smeren voor Sinte Pieter zijn tearoom hee Pieters, jullie hebben hard genoeg gewerkt hier beneden !

filosofische traktaten-Roman aan 't schrijven rond dingen die de tegenstelling atheïsme-theïsme ver overstijgen---voor lezingen philosophicalresistance@gmail.com 

Komdis 08-11-2017[2896].jpg

De commentaren zijn gesloten.