het leven, samenvatting

Kruis aan wand

Het kruis dat op de kist van het einde van m’n vader hing, hangt in de woonkamer tussen onze kunst.    Haar Beelden, mijn teksten.  Een fijne gouden kleur heeft het, het slanke magere lijden van een man in lendendoek.  Miljoenen ondergingen na hem op één of andere manier, hetzelfde lot.  Omdat haat en wapentuig, angst en onwetendheid, schaarste of overvloed regeerde, het blinde geloven in dwaze dingen.  Dagelijks ben ik bezig met het indijken er van, met alle middelen die ik verworven heb sinds ik hier in dit reeds menigmaal om zijn oorlogsellende beschreven dorp Wittebeek op de dag van de socialisten en de moeder van de man op het kruis in 1956 op de wereld kwam. In feite was ik er reeds veel langer, zoals in vorig werk in alle literaire stijlen beschreven al van eerder dan de eerste cel en zo ver terug dat je maar kan gaan.  Eigenlijk hoef je zo ver niet terug te gaan daar alles eeuwig NU is, maar dan in een andere staat van evolutie alles wat is bevat. Het zijn is er omdat zijn tegenpool ‘het niet zijn’ niet kan ‘zijn’.  In het zijn heeft het ene ook altijd zijn tegenpool, het andere…de positieve emoties de negatieve en omgekeerd bijvoorbeeld.  Wie de wetenschappen onderzoekt snapt veel van het zijn en het alles bepalende van de simpele vaststelling dat iets zonder inhoud niet kan zijn. ‘Niks’ kan nu eenmaal niet. Maar dat leerde ik niet in de lagere school en ook niet in de kerk.  Ik weet nog hoe men ons trainde om bij de eerste communie, waar je blinkende, zwart gelakte schoentjes moest voor hebben; stapje voor stapje naar het altaar te gaan voor het enige spiritueel mogelijke snoepje : de hostie.  We namen het heel serieus op, zo’n ritueel midden de nazaten van de oorlogsslachtoffers die op die moment, 18 jaren verder druk met het begin van de opbouw van de welvaartstaat bezig waren.  Men praatte niet meer over de oorlogsgruwelen, en ik wist nauwelijks wat er zich op onze mooie planeet eigenlijk al altijd ook aan gruwelijks had voltrokken.  Aan iedere ideologie leek me later wel wat te haperen en het woord God was een heel misleidend iets dat weeral eens voor verdeling tussen de mensen zorgde. Niet alleen binnen kringen van aan God gelovigen, maar ook daarbuiten.  Vooraleer ik mijn verhaal begin, nog even wat info rond die dingen.           Over generaties heen is er een evolutie bezig om van mensen meer sociale, culturele en spirituele wezens te maken.  Volgens mij is de oorsprong van materie inderdaad van spirituele aard, straling, ook een soort materie.     Zie mijn tientallen essays op één van mijn blogs (‘de blogfilosofen).         We evolueerden van straling tot cel tot ons eigen, maar in essentie zijn we dat allemaal nog alles te samen, steeds onder andere composities.            De ‘witte’ draad in deze evolutie van fysica en chemie naar biologisch leven is Darwins evolutieleer, de collectieve, rode draad het economische, het sociale en het politieke, in die volgorde.  De ‘blauwe’, centrale draad in het verhaal is wat er met mensen als individueel bewustzijn midden het samenleven met anderen gebeurt.  Of hun weg langs veel of weinig lijden zal gaan of niet, sommigen zullen meer levensvoldoening bereiken dan anderen.  Waarom ? Waarvoor ?  De persoonlijke levensverhalen van mensen zijn voor een stuk domino’s van wat er vóór hen gebeurde.         De nieuwkomers zijn eigenlijk een compositie van genen van allerlei oorsprong die vaak de passende puzzelstukken zijn op de verhalen die nog niet af waren en de nieuwe verhalen met andere gegevens en deze trekken dan weer de tegenpolen of zelfde polen aan om hun lessen te leren, door te geven, dingen, dialogen en zo verder op te starten.  In alles zit een soort hiërarchie die er eigenlijk geen is, het octaaf : do, re, mi, fa, sol, la, si, ; de kleuren in wit licht door een prisma, het leven : mineralen, cellen, verbanding, proeven, ruiken, zien, denken…en het geestesoog dat meer doet dan zien.  Het alles en het eigen.  Instincten, emoties, gevoelens, psychologisch evenwicht, denken, intuïtie en innerlijke communicatie…allemaal werktuigen van ons gedeeltelijk individuele geestesoog dat wel een eenheid met het collectieve bewustzijn vormen zal…maar dat is iets dat moeilijk langs de literatuur om aan te tonen valt.  Je kan zo maar niet bewijzen waar nu juist de spirituele energie zit, in sommige poëzie wordt ze gedragen door het licht, de lucht, het lichaam en zo meer dingen die met ons lichaam interageren.  Je kan niet bewijzen dat we bij de dood ook straling worden en niet alleen mineralen achterlaten, je kan niet weten wat er met je bewustzijn gebeurt. Daar gaat het niet om, het gaat om de wegen dewelke we nemen om tot meer bewustzijn te komen, niet alleen via de kennis, maar ook via de gevoelswereld, en het sociale.  Het lijkt wel of we voor een deel toch altijd geduwd worden in de richting naar waar we moeten toe evolueren en naar waar we nog ergens een rol te spelen hebben.  Bewustzijn, Geweten, Plannen en Lef hebben we nog meer nodig dan voeding.  ‘Ligt alles voor een stuk vast’ ? is een vraag die vele mensen zich stellen.  Hopelijk brengt m’n verhaal hier meer inzicht in.  Dagelijks werken aan inzicht en innerlijk evenwicht, een opdracht die niet voor eenieder het zelfde is, hoe meer bewust je je bent van het geheel, hoe intensiever het zijn op je inwerkt en je via een spiritueel positief onverschillig evenwicht en een psychologisch evenwicht moet zien ‘boven’ te blijven als observator van al hetgeen in je kleine en grote omgeving gebeurt.  Zelfs onze cellen weten wat ze doen en waar en waarom ze zich ergens bevinden…dus waarom zouden wij dat als besturend collectief van al die individuele cellen niet kunnen ?   De maatschappij op zich is ook zo een collectieve verzameling, ze rechtvaardig en wijs kunnen besturen en beheren hangt ook van U af.

Neem nu iets zoals het woord ‘democratie’…je kan democratie volgens een aantal verschillende wegen organiseren.  Onze democratie is een ‘burgerlijke’ via politieke partijen die een aantal groepsbelangen verdedigen maar in hoofdzaak speculatieve, geldelijke belangen; het woord ‘burgerlijk’ komt niet voor niets van het woord ‘bourgeois’ , ‘bevoordeeld’ eigenlijk, want diegenen met het grote geld bepalen wie werkt en wie niet en hoeveel de verloning daarvoor is.  Democratisch gezien zouden mensen geen oorlogskredieten stemmen om andere landen mee aan te vallen, de grote economische machten bepalen die agenda en zelfs de parlementen hebben weinig zeggenschap over militaire productie of ten oorlog trekken.  De dag van vandaag is het mogelijk om een aantal democratische eisen eindelijk door het volk zelf (via de telematica) van de politiek doen af te dwingen : internationale militaire reconversie (alleen de politie wapens), simpele sociale zekerheidssystemen, eenvoudige en rechtvaardige taks systemen, zinvol werk of basisinkomen, ecologische productie, afschaffing speculatie met bankproducten en…meer tijd voor een culturele en spirituele invulling van het leven.  Om hier deel te kunnen aan nemen moet men ook de moeite toen om het sociaal politieke reilen en zeilen te volgen en weten welke lessen men uit de geschiedenis moet trekken.  Politiek is de dag van vandaag verworden tot een spelletje mekaar verwijten zonder dat men weet wat men zegt.  “Gij bent een communist” bijvoorbeeld.  Hoeveel mensen weten dat dit voorlopig een soort utopie is, want zijn wij klaar om alleen te produceren en verdelen zonder loonarbeid en uiteindelijk na het administratief gebruik van geld zonder geld zelf ?  Nee…en waarom niet ? Omdat we via het geld nog aan ’t leren zijn van hoe we onze negatieve emoties best zoveel mogelijk in positieve gevoelens moeten omzetten, niet alleen via ’t geld trouwens, via de liefde, de vriendschap en vele fenomenen meer.  Toch probeert de geschiedenis ons het pad van het meer sociale op te krijgen en we moeten mekaar niet liggen uitmaken voor socialist of nationalist of wat ook, daar al deze ingesteldheden gewoon met meer of minder egoïstisch zijn te maken hebben, sommige verkiezingsuitslagen hoeven je dan ook niet te verwonderen.  Indien de politiek niet via een referendum en andere acties kan gedwongen worden van een koers voor de wereldvrede te volgen en een sociale politiek internationaal te veralgemenen zullen we van koers moeten veranderen en internationale stakingen of bezettingen voor reconversie in de wapenfabrieken moeten organiseren.  Daar moet ernstig over worden nagedacht want de ‘bourgeoisie’ heeft ons enorm verdeeld (en wij hebben ons laten verdelen) en heeft zo een lange armen dat een burgeroorlog of welke tegenreactie ook, vlug georganiseerd is.  Het is niet toevallig dat het begrip ‘oorlog’ altijd aan klasse- en groepsbelangen gebonden is geweest, nooit met het algemeen belang.  Alle verenigingen en partijen die wel voor het algemeen belang gaan en de wereld als een geheel zien, zouden zich moeten afvragen of ze niet dringend verder moeten gaan dan de standpunten die ze innamen en de methoden die ze gebruiken om hier en daar correcties op sociale verworvenheden of beperking van de wapenarsenalen te eisen.  Aangepaste drukkingsmiddelen dringen zich op, ook voor de vakbonden, meer overkoepelende eisen, minder werken per dag, de consumentenbonden kunnen aanraden geen producten meer te kopen van landen die andere landen aanvallen.  Mooi in theorie, maar wie durft er zijn nek nog uitsteken met het risico zijn welvaartspeil te zien dalen ?        Er zijn er, en er zijn er meer en meer, maar de overmacht van de macht van de klassieke media en het grootkapitaal, de aan de heersende ideologie aangepaste ontspanning overheersen nog altijd. Dat ligt voor een groot stuk aan ons. Indien we onze gewoonten veranderen en geen geweldfilms meer kijken bijvoorbeeld, maar leerrijke dingen met menselijke inhoud volgen.

Illusies loslaten, vaak een heel lang proces

Leren lossen. Illusies in mensen en hun systemen, wat hen wordt verteld voor waarheid maar een masker voor stoffelijke belangen is.  Ook die stoffelijke belangen hebben hun deel in het verhaal van wijs worden te spelen.  De bezielde belangen echter, de belangen van de ziel zijn gedeeltelijk van een andere aard, verbonden met onze bio, zoekend naar geluk al stort men zich daarvoor in zijn ongeluk bij wijlen.    De spirituele dingen, zijn nog moeilijker te beschrijven dan deze van de ziel. Ze hebben te maken met de gewone vertakte composities en hercomposities van genen.  Een soort niet klassieke reïncarnatie via de genetische vertakkingen. Indien klassieke reïncarnatie op de één of andere manier ook zou kunnen ; zou deze wel bijna helemaal onnatrekbaar zijn of bij momenten of bij momenten van helderziende intuïtiviteit misschien ? Vaak op momenten van alleen maar concentratie na een zalige slaap met trage hersengolven en de dingen en mensen van de dag of jaren er voor die in een helderder perspectief voorbij komen als het ware.  Je kan zo wel tot een paar uur bezig zijn soms, lukt niet altijd, wie weet gebonden aan voeding, stress, telepathische factoren en zo meer.  Als je schrijver bent en je hebt schrijfuren in de dag ingebouwd lukt meditatie en terugblikken en vooruitlopen op de muze beter. In een wereld met een minimum aan werk zou hier meer tijd voor kunnen zijn.  Hoe bereik je zo een wereld ? Werktijdverkorting gekoppeld aan recht op werk systemen of zelf een manier zoeken om aan de helse superwinst machine te ontsnappen ? Daar mensen dit soort behoeften in zichzelf onderdrukken scheppen ze ook spanning tussen hen.  Niet alleen het negatieve deel van de emoties van kinderen, vrienden, mannen, vrouwen, ouderen beïnvloed de kwaliteit van relaties tussen mensen, ook de werkdruk, de angst om niet voldoende inkomen te hebben en zo meer.  De schrik ook dat iemand met je zou breken op emotioneel vlak…je kan wel veilig schuilen onder elkaars vleugels en dat is maar best ook in vele gevallen, doch je eigenwaarde niet verbinden met het feit of iemand je nog ziet zitten of niet, dat leer je door je innerlijke sterkte en innerlijke vreugde weer te vinden en door de pijn te gaan.  Zo een beetje als stoppen met roken, achteraf vindt je het maar een vergifreuk, die niks met echt genot te maken heeft, al kan er wel eens goeie reuk uit een peuk of pijp komen…je wil niet meer op een droevige manier door de liefde ingepakt worden…al zijn er voor veel mensen de dag van vandaag veel meer niet te missen dingen dan de liefde in al zijn gradaties, vormen en verleidingen met eigenlijk, spiritueel gezien een educatief doel.   (uit mijn roman 'het Leven gaat nooit dood' onderdeel van http://hetvoortiijdigtestament.skynetblogs.be 

 

De commentaren zijn gesloten.